Op de dansvloer sloeg de vonk over

15 november 2022, 21:24 Algemeen Human Interest Huwelijksjubileum

REEUWIJK - Alle vriendjes of vriendinnetjes die mee naar huis genomen werden, werden eerst door de andere broers en zussen van Janny gekeurd. Daarvoor werd de vrijer in spé op een stoel naast de buffetkast gezet en liepen ze allemaal keurend langs. Antwoorden op vragen als ‘Kun je klaverjassen?’ en ‘Drink je bier of een borreltje?’ maakten of je al dan niet werd goedgekeurd. Kees kwam door de keuring en na (ruim) 60 jaar is hij nog altijd een van hen.

door Marlien van Leeuwen

Het gezin van Kees kwam in 1943 vanuit Brabant in Rotterdam wonen. De 88-jarige Kees vertelt: “Wij hadden met negen kunnen zijn, maar overlijdens op jonge leeftijd en miskramen maakten dat we met vier overbleven. Mijn vader zat in de bouw en zo verhuisden we nogal eens. Het heeft mij leerachterstand gebracht.” 

In die tijd was dat niet ongebruikelijk. Er waren veel kinderen die niet altijd naar school konden, omdat dat om welke reden dan ook thuis niet uit kwam. “Ik wilde graag naar de MTS. Op dat moment ging het bedrijf van mijn vader failliet en was daar geen geld meer voor. Hele dagen zat ik op de fiets.” Zijn getrainde benen zette Kees vervolgens in als amateur racefietser. “Dat deed ik niet slecht. Zo kreeg ik nogal eens een enveloppe met geld of zaken als een mud aardappelen of een fietsband. Er was een tekort aan alles in die tijd, dus dat was een groot cadeau! Mijn prijzenkast staat nu in Virginia, Amerika te pronken. Die heeft onze zoon Jacques meegenomen toen hij 25 jaar geleden daarnaartoe verhuisde.”

Als 20-jarige werd Kees goedgekeurd voor militaire dienst. Kees: “Mijn gewone rijbewijs had ik al en binnen een week had ik mijn vrachtwagenrijbewijs in dienst gehaald. Ik was in Tilburg gelegerd bij de aan- en afvoertroepen. Na mijn diensttijd kwam ik op de vrachtwagen bij een verzekeringsmaatschappij, 10 jaar lang.” Later solliciteerde hij om de chauffeur te worden van de directeur. Zomaar iemand aannemen, dat deed de maatschappij echter niet. “Ze kwamen eerst bij ons thuis kijken of ik wel een geschikte kandidaat was.”

Lange tafel met laatjes

Janny had een groter gezin van twaalf kinderen, dat het ook niet breed had. Hoe heeft Janny’s vader als fabrieksarbeider bij Wilton Feyenoord ooit al die monden kunnen voeden? “Continudiensten en weekenddiensten,” zo vertelt de 81-jarige Janny. “Niemand had een eigen slaapkamer. Alle jongens sliepen op de zolder, de meisjes in een slaapkamer bij elkaar. En mijn moeder kreeg natuurlijk hulp van de oudste kinderen. Soms zaten we met dertig à veertig man aan tafel, inclusief aanhang en vrienden.” In die grote groep wisten de kinderen het minder lekkere eten weg te werken. “De tafel had laatjes waar stiekem de korstjes in verdwenen. Korstjes, zo vonden wij, waren voor de eendjes.”

Eenmaal klaar met de lagere school zou Janny naar de huishoudschool gaan. Dat ging niet door, want er werd nog een broertje geboren, een nakomertje. Daarom besloot Janny’s vader dat zij van school moest om haar moeder te helpen - maar daar was de leerplichtambtenaar het niet mee eens. Janny was minderjarig en moest terug naar school. 

Haar plekje bij de huishoudschool was inmiddels vergeven en zo bleef er niets anders over dan terug te gaan naar de lagere school. ‘Kom maar,’ had een van de nonnen van de katholieke meisjesschool gezegd, ‘we gaan leuke dingen doen.’ Daarmee werd Janny het hulpje van de nonnen, de juffen van die school. Oogluikend werd toegestaan dat ze toch regelmatig thuis bleef om haar moeder te helpen.

Verloofde kon niet stijldansen

Bij een katholieke dansschool leerde Janny stijldansen: de jive. Toch echt een frivole dans, maar omdat de dansschool katholiek was, was het goed. Op zondag was het vrij dansen en moest Janny om 23.00 uur thuis zijn, ook al was dat de eindtijd. Een kwartier voor sluiting moest ze als een haas naar huis. Janny: “Mijn vader was niet zo streng als ik te laat was, maar mijn moeder stond bovenaan de trap!” Uit bezorgdheid uiteraard.

Tijdens een feest van de wielerclub in 1960 kwamen Kees en Janny elkaar tegen. Beide hadden ze op dat moment al een verloofde. Die van Kees was niet op het feest en die van Janny kon niet dansen. Dat maakte dat ze samen op de dansvloer kwamen en de vonk oversloeg. De volgende dag al had Kees onderzoek gedaan en kwam hij erachter waar ze werkte!

Toch in het wit

Bij een groot gezin is er altijd plek, ook voor een getrouwd stel. Via een tip van de melkboer konden ze gelukkig toch een bovenwoning bemachtigen. De huur bedroeg 10 gulden per week, die elke week contant betaald werd. In die woning kwam zes(!) maanden na hun trouwen hun dochter Ellen op de wereld. Ondanks de vroege zwangerschap had Janny van de pastoor in het wit mogen trouwen. “Hij was een progressieve man, die ons na een goed gesprek die toezegging had gedaan.”

In de tijd van de kinderen werkte Janny samen met haar zus op een dovenschool. “34 jaar ondersteunend werk,” verduidelijkt Janny haar functie, “5.00 uur beginnen en 8.30 uur thuis.” In die tussentijd had Kees de kinderen naar school gebracht. “Alle schoolvakanties waren we vrij en zo konden we met de hele familie op vakantie!” Familievakanties waarbij Kees steevast de penningmeester was. Telkens gingen ze rond de Kerst met de hele familie naar hetzelfde pension in de sneeuw. En zo werden de eigenaren daarvan ook een beetje familie.

Lange tafel

Op hun trouwdatum, 8 november, zijn Janny en Kees met de hele familie uit eten geweest. Vol trots tonen ze de foto’s van een lange tafel vol familie. Geen idee of die lange tafel ook laatjes heeft, dat was net niet te zien.

‘Als amateur racefietser won ik nogal eens een enveloppe met geld, een mud aardappelen of een fietsband.’