Ingezonden brief
Eerbied
Een ouderwets woord, iets van vroeger misschien. Een woord dat je opa gebruikte als hij het over de kerk had of over de doden. Het klinkt als een vage herinnering aan een voorbije tijd…
Zaterdagavond 4 mei waren we op het kleine plein voor de begraafplaats, de avond van de dodenherdenking. Er was net een regenzone over het dorp getrokken, vanuit het raam zagen we dreigende zwartblauwe wolken dichterbij komen. Zullen we wel gaan? Gelukkig lichtte het in het zuiden een beetje op. Het bleef wel regenen. We zijn gegaan, net als vele dorpsgenoten.
Op het voorplein rond het monument van burgemeester Vonk vormden we een zwijgende kring. Heel bijzonder: een groep mensen staat zwijgend rond een gedenkteken voor iemand die ze niet gekend hebben. Ze kijken en luisteren, terwijl de regen nog doordruppelt.
Er was een mooi programma: mooie muziek, met piano en blokfluit. Gedichten over moeite hebben met de boosheid in de wereld, over de noodzaak niet te vergeten wat toen gebeurd is en 'toch eerbiedig blijven zwijgen'. ”Leven we wel in vrijheid?” vroeg Bastiaan Meijer zich af in een aansprekende voordracht. "Of verdringen en overschreeuwen we elkaar?" Indrukwekkend was de bijdrage van Cock Karssen: de namen van hen die vielen. Zoveel namen van mensen uit ons dorp die de oorlog niet overleefd hebben. Met hun leeftijd, waarbij steeds tijdens het voorlezen een inwoner met dezelfde leeftijd naar voren stapte en met de anderen een kring rond het monument vormde. We zongen het Wilhelmus, aarzelend zetten enkelen in, langzaamaan door anderen gevolgd. Wie kent er nog een schild dat hem beschermt in groot gevaar?
Eerbied? Ja, want wat was het stil daar op het kleine plein voor de kapel. Geen stem, geen telefoon hoorde je. Slechts een vliegtuig stoorde even. Eerbied werd gevoeld voor hen die stierven in bange oorlogstijd. Helden? Soms. Slachtoffers? Vaak. Maar altijd: medemensen. Heb jij ook aan hen gedacht?
Wim van Kempen