Schijf van vijf
Duurzaam TweespraakHeidi voelt er niet veel voor mensen te bewegen meer plantaardig te eten. Liever zet ze in op de aloude ‘schijf van vijf’ en voedsel van dichtbij.
Dag Martien,
Beweging, jij vraagt: hoe krijgen we die? Het is te makkelijk om alles over één kam te scheren, en wat mij betreft te kort door de bocht. Als kind van ouders die bewust de oorlog hebben meegemaakt, weet ik uit de overlevering wat honger is. Maar ook dat je dankbaar moet zijn voor wat je wel hebt. Mijn moeder zette de tering naar de nering en maakte van iedere maaltijd iets lekkers.
En dat volgens de al oude schijf van vijf, met groenten van het seizoen. Dus juist graan, zuivel en vlees. Alles gekocht bij de plaatselijke winkels of bij de boer. Vers en verpakt in een krant en meegenomen in de eigen boodschappentas. Gelukkig konden wij ons dat in beperkte mate, althans mijn ouders, permitteren. Zeker omdat wij deze bouw- en voedingsstoffen hard nodig hadden (en hebben).
De winkeliers in het dorp, de groenteboer, de slager, de melkboer en de bakker waren belangrijk voor ons. Vergeet ook de sociaal maatschappelijk functie niet. Sommige kwamen aan huis, de anderen hadden een winkel. Wij waren vaste klanten die het zo waardeerden dat deze mensen keihard werkten en bijna alles was toen circulair. Laten wij in Reeuwijk toch ook soortgelijke winkels hebben! Eigenlijk koop ik alleen lokaal. Het is een groot voorrecht om ook de kleine winkelier in je woonplaats te hebben. Ook dat is bewegen in een bepaalde richting. Maar niet iedereen heeft die mogelijkheid.
Er zijn veel zaken te benoemen en aan te wijzen, maar dat vind ik te makkelijk. Ergens hebben we het respect voor ons voedsel en de makers verloren. Je bent tenslotte wat je eet. En mijn oma zei altijd: “Als je niet kunt herleiden wat het is, eet het dan maar niet.” Mijn zus is kok en voedingsdeskundige en die kan haarfijn uitleggen wat een mens nodig heeft.
Je ziet, mijn familie was en is zich zeer bewust van voeding. Zelf ben ik overtuigd van het nut en de noodzaak van gezond eten en educatie, maar ook bereikbaarheid en betaalbaarheid. Juist voor iedereen, en niet een select groepje dat vegetarisch of veganistisch anderen de maat neemt. Als je keuzes moet maken omdat je het geld of de mogelijk niet hebt, is het voor een ander makkelijk praten. Het letterlijk en figuurlijk iets ‘door de strot duwen’ omdat het ‘jouw’ overtuiging is, gaat er bij mij niet in.
Zullen we inzetten op de aloude schijf van vijf? Voeding weer in het lespakket, kopen bij de buurtwinkel, de boer en jager?
Heidi