Bodegravers hielpen kinderhuis in Bolivia
'Wij konden als groep echt verschil maken'
BODEGRAVEN – “Soms heb je geen taal nodig”, zegt Jan Pieter Kalisvaart over de ‘werkvakantie’ in kinderhuis Casa de Esperanza in Caranavi, Bolivia. “Sommige dingen, zoals voetbal, zijn universeel en met handen en voeten kom je heel ver.” Zijn vrouw vult lachend aan: “En soms met een tolk. Onze tolk was de dochter van het Boliviaanse directeursechtpaar. Zij spreekt Spaans en Engels, heel fijn als wij er echt niet meer uitkwamen.”
door Cil Vrij
Jan Pieter, zijn vrouw Lenneke en Wilma van der Vlist, leden van de pinkstergemeente Morgenstond in Bodegraven, vertellen over de ondersteuning van hun kerk aan Casa de Esperanza. In dit huis wonen zestig kinderen van 0 tot 18 jaar die geen thuis meer hebben. Zij wonen in units rondom het hoofdgebouw, tien kinderen onder begeleiding van twee tía’s (tantes). De kinderen gaan in het dorp naar school. Vanaf hun achttiende kunnen zij doorstromen naar een tweede fase-huis, waar zij worden ondersteund bij studeren, werken en zelfstandig wonen. “Er speelt veel in Bolivia en het is goed om te zien wat er desondanks met elkaar bereikt wordt,” zegt Jan Pieter. “Ik voelde mij echt een deel van de familie in Casa de Esperanza.”
Werkvakantie
“Bij het ontstaan van onze kerkgemeente vanuit Gouda werd dit project aan ons gekoppeld,” vertelt hij. “Het zendelingsechtpaar Piet en Marijke Punt had in de opbouwfase de leiding in het kinderhuis. In Bodegraven en in Dronten, waar Piet en Marijke vandaan komen, werden diverse activiteiten georganiseerd om hen financieel, praktisch en mentaal te ondersteunen. Maar door de afstand leeft zo’n project niet echt. Daarom ontstond het idee om ernaartoe te gaan en op locatie zelf de handen uit de mouwen te steken.”
Vriendschappen
Wilma vertelt dat zij in 2009 voor het eerst een ondersteuningsreis naar Bolivia maakte. “Het was toen indrukwekkend, maar ook nu weer om te zien wat er allemaal is bereikt. Met ons gezin hebben wij maandelijks Pepe financieel ondersteund. Na 16 jaar hebben wij hem weer ontmoet. Pepe is doorgestroomd, maar voelt nog steeds betrokkenheid bij Casa de Esperanza. Dat was voor mij een van de vele hoogtepunten van de reis.”
In 2024 ontstond in Dronten, waar Piet en Marijke inmiddels weer wonen, het idee om opnieuw een bezoek te brengen. Vanuit Bodegraven sloten familie Kalisvaart, Wilma en Aart van der Vlist en Patrick en Marinke Nell met hun kinderen zich aan. In totaal zes volwassenen en vijf jongeren van 14 tot 19 jaar. “Het was bijzonder dit als gezin te doen, juist omdat het leeftijdsgenoten betrof,” zegt Lenneke. “Zowel de volwassenen als de jeugd hebben veel met de kinderen opgetrokken. Ook zijn er praktische klussen gedaan, zoals het vernieuwen van de bakkerij. De aandacht deed beide partijen goed. Er zijn echt vriendschappen ontstaan.”
Google Translate
De voorbereidingen namen een jaar in beslag: kennismaking met de groep uit Dronten en gezamenlijke introductiemomenten. “Daarnaast wilden wij niet met lege handen komen. We hebben een jaar lang sponsoractiviteiten georganiseerd, zowel binnen de Pinkstergemeente in Bodegraven als daarbuiten,” aldus Lenneke. “Dit leverde niet alleen geld op, maar ook aandacht en interesse.” Casa de Esperanza wordt geleid door een bestuur in Bolivia, met ondersteuning van een stichting in Nederland. “Maar onze hulp blijft nodig,” vult Jan Pieter aan.
Inmiddels is de groep alweer zes weken terug in Nederland. Het gewone leven draait door, maar de reis blijft in gedachten. De dochter van het gezin vertelt: “Voor mij waren de armbandjes die we samen maakten heel bijzonder. En ’s avonds sportten we op een groot speelveld onder schijnwerpers. De taal was geen probleem. En anders is er altijd nog Google Translate.” De kinderen in Casa de Esperanza hebben geen telefoon, maar gebruiken wel computers op school of in het huis. “Ze zijn inventief. Wij houden contact,” zegt ze laconiek.
Familie
Lenneke besluit: “Wij konden als groep echt het verschil maken en dat willen we blijven doen. Er is aandacht en belangstelling voor; dat zagen we aan de positieve reacties en volgers op Polarsteps. Dit willen we vasthouden en uitdragen, ook vanuit ons geloof. We kunnen nu bijvoorbeeld het project ‘sponsorkinderen’, waarbij je met een vast bedrag een kind ondersteunt, nog beter uitleggen. Wij voelden ons een onderdeel van deze familie en willen die familie blijven steunen.”
Meer informatie over het project is te vinden op www.casadeesperanza.nl.
