Bram Tack:
Mijn rehabilitatie
Met liefde en passie was ik dominee in de Emmaüsgemeente. Ik heb me ingezet voor het evangelie van Christus, tegen armoede en (samen met burgemeester Van der Kamp) voor acceptatie van LHBTI'ers. In het jaarlijkse functionerings- gesprek met de kerkenraad ontving ik telkens een compliment, nooit is een verbeterpunt genoemd; alleen de zorg dat ik te hard zou werken.
Ik meende dat de kerk mijn werk op prijs zou stellen, maar dat bleek een vergissing. Tegen mij is niets gevonden wat niet deugt en ik ben van niets beschuldigd. Echter, zonder enige vorm van gesprek of wederhoor publiceerden visitatie en classis hun advies dat ik vervroegd emeritaat zou vragen. Hun argument was bizar: "iemand anders krijgt een maatregel, dus er moet met jou ook iets". Het raakte me hard. Emmaüs betaalde een hoge prijs; veel kerkenwerk is verwoest, tientallen leden zijn uitgeschreven of kerken elders. De goede naam van de PKN in het Groene Hart is beschadigd.
Na 2 jaar maakte de kerkenraad van Emmaüs excuus voor zijn aandeel. Na 3 jaar veroordeelde de kerkelijke rechter de volledige aanpak en concludeerde dat ik ten onrechte gedwongen werd om afscheid te nemen. Maar opnieuw bizar: visitatie en classis weigeren de rechter te volgen.
Tot mijn grote opluchting heeft het moderamen van de generale synode nu ingegrepen, excuus gemaakt en rechtgezet. Zo'n ingreep in de taken van de classis is zeer zeldzaam en voor mij betekent dit rehabilitatie. Mijn dank gaat uit naar dit moderamen, voorzitter Trijnie Bouw, haar adviseurs, de predikantenbond, mijn advocaat, mijn adviseurs en de talloos velen die mij bleven steunen.
Bram Tack