Inclusie: alleen mooie woorden?

11 februari 2026, 05:05 Politiek Politici aan het woord

De afgelopen tijd heeft een groep inwoners hard gewerkt aan een Lokale Inclusie Agenda. Mensen met verschillende achtergronden, ervaringen en perspectieven die één ding delen: de overtuiging dat iedereen moet kunnen meedoen. Niet als gunst, maar als recht.

Die agenda is inmiddels door de wethouder aan de gemeenteraad voorgelegd. Dat lijkt een technisch moment, maar is het niet. Bij de laatste raadsvergadering vóór de verkiezingen ligt namelijk ook een voorstel dat de agenda afzwakt. Inclusie en toegankelijkheid verdwijnen daarin als concreet criterium voor beleid en ondersteuning.

Inclusie gaat niet alleen over stoepjes. Het gaat over de vraag of je jezelf mag zijn, of je erbij hoort zonder voorwaarden. Of verschillen worden gezien als normaal in plaats van lastig. Of kinderen, jongeren en volwassenen niet eerst hoeven te passen binnen een bestaande norm, maar we de moed hebben die norm zelf te veranderen.

In het voorstel worden keuzes vermeden door actiepunten te schrappen. Zo verdwijnt het punt waarin scholen worden ondersteund bij het bevorderen en monitoren van sociale veiligheid en kennis over lhbtiqa+. Dat betekent: er komt geen gesprek en er is geen zicht op wat er gebeurt. Niemand hoeft zich te verantwoorden en alles kan blijven zoals het was.

Dat is geen inclusie, dat is zelfgenoegzaamheid. Echte inclusie is niet vrijblijvend. Zij wringt, omdat zij belangen raakt. Zij benoemt uitsluiting waar die bestaat. En zij zegt hardop wat vaak wordt verzwegen: de samenleving is niet van een selecte groep, maar van ons allemaal. Wie nu kiest voor een afgezwakte agenda, kiest voor stilstand. Ook dat is een keuze - en die verdient uitleg.