Wind

wo 8 apr, 05:05 Politiek Politici aan het woord

Windmolens. Het woord alleen al waait een discussie op gang. We zien ze al bijna staan — langs de N11, bij de Oud Bodegraafseweg, richting de J.C. Hoogendoornlaan. Groot, hoog, aanwezig. 

Alleen… ze staan er nog helemaal niet. Het zijn zoekgebieden. Potloodstrepen op een kaart. En toch zijn we er massaal tegen. Dat vind ik ergens wel fascinerend. We lijken soms te reageren op het gevoel van wat er kán komen, in plaats van op wat er daadwerkelijk ligt. Alsof we een film alvast uitzetten na de trailer. 

Begrijp me niet verkeerd: zorgen zijn er. Terecht ook. Dit gaat over hoe onze omgeving eruitziet, over hoe we willen wonen en leven. Maar ondertussen draait de wereld gewoon door. En klinkt er af en toe een stem van buiten die zegt: “ga je eigen olie maar halen.” Vrij vertaald: regel het zelf. En dan wordt het ineens minder comfortabel. Tegen zijn is heel makkelijk als je het oplossen van het probleem aan een ander overlaat. 

Dus misschien moeten we onszelf een andere vraag stellen. Niet: willen we dit hier? Maar: wat willen we dan wél — en waar dan? Want niets doen is ook een keuze. Alleen eentje zonder regie. En dat waait uiteindelijk vaak precies de verkeerde kant op.