‘Ik was er niet zo vlot bij. Maar ik zag ze wel, hoor!’

wo 20 mei, 05:15 Interview

BODEGRAVEN – Het vieren van een diamanten huwelijk blijft bijzonder. Ruim 60 jaar je leven delen, elkaar door en door kennen. Hoe mooi is dat. Even zo mooi zijn de verhalen die die 60 jaar markeren. In vrijwel niets te vergelijken, behalve de liefde voor elkaar. Zolang die blijft, komt alles wel goed, aldus de goedlachse 84-jarige bruid.

door Marlien van Leeuwen

Wim Jongkind (87) kwam uit een gezin van zes kinderen. Zijn vriend kwam ook uit een gezin van zes kinderen. En een daarvan was Dita. Wim: “Ik was er niet zo vlot bij. Maar ik zag ze wel, hoor!” Dan volgen de komische en romantische verhalen van de elektricien en de verpleegster die voor haar opleiding intern in het zusterhuis in Zeist woonde.

Niet welkom

Samen met haar collegastudenten was Dita Vroege een ondernemend type. Liftend gingen ze naar Utrecht. “Meisjes, meisjes,” imiteert Dita de heer die stopte en hen goedbedoeld toesprak, “jullie mogen hier niet staan.” In die tijd was het een gewone manier van reizen. Geld voor de bus (als die al kwam) had je gewoonweg niet. Het liften bracht hen wel bij de dansschool, waar ze van haar ouders pertinent niet mocht komen, maar toch wat danspasjes leerde. De normen en waarden lagen toen voor het gros van de bevolking nu eenmaal anders. In het zusterhuis was mannelijk schoon niet welkom. Behalve de keer dat ze geslaagd was en iedereen dat binnen mocht vieren.

Elektricien

Wim werkte als elektricien bij Leenburg in Zwammerdam. Radio, tv en melkmachines, eigenlijk alle machines waar elektriciteit aan te pas kwam, kon hij repareren. Als er een melkmachine kapot was, ging Wim hem ter plekke én per omgaande repareren. Het melken moest doorgaan en het plichtsbesef was toen heel hoog.

Apart van elkaar

Wim had een motor, waarmee hij met zijn verloofde een weekend weg ging. De hoteleigenaar bij wie ze wilden overnachten, zag geen trouwringen; dus geen gezamenlijke hotelkamer. Er was nog ‘zo’n’ stel en dat kwam goed uit. Zo sliep Dita met een volkomen onbekende vrouw op de kamer en Wim met haar vriend, die hij eveneens niet kende, op een andere. Hun eerbaarheid was veiliggesteld, pfff.

Met haar moeder ging Dita met de Citosa-bus naar Utrecht om stof te kopen voor haar bruidsjurk, die zij vervolgens zelf naaide. De bruidegom had zijn pak en de daarbij passende hoge hoed gehuurd bij de firma Bos aan het Kerkplein in Bodegraven. In 1966, relatief kort na de oorlog, waren goederen nog altijd schaars en lag het geld nog niet voor het oprapen.

Stiekem 

Ze gaven elkaar hun jawoord in het gemeentehuis van Bodegraven, destijds in de Van Tolstraat. In de Bethlehemkerk in Nieuwerbrug werd het huwelijk ingezegend. Het huwelijksfeest werd gevierd bij Roeders in Nieuwerbrug. Het stralende paar opende zelf de dansvloer met de eerste dans met die stiekem ingestudeerde pasjes.

Woningnood is zo’n beetje van alle tijden. Net na de oorlog was er ook een schrijnend tekort aan woningen. Scheepswerf Boot in Alphen aan den Rijn bood werk én een woning. De keuze was snel gemaakt. Na haar trouwen stopte Dita met werken. De man bracht het geld binnen, de vrouw zorgde voor het huishouden. Hun zonen Kees en Johan werden er geboren. Rond 1977 ging een fors deel van de scheepswerven over de kop. Wim kon aan het werk bij de waterzuiveringsinstallatie aan de J.C. Hoogendoornlaan. Zo midden in de polder, het gezin genoot ervan.

Felicitaties

De felicitatiekaart met een prachtige foto van de koning en koningin pronkt op tafel. Bloemen en felicitaties van burgemeester Michiel Grauss namens de gemeente Bodegraven-Reeuwijk worden met lichte spanning ontvangen. Maar al snel is er een gezellig onderonsje met een kopje thee en een gebakje. Een diamanten huwelijk blijft een bijzondere mijlpaal.