‘Je wordt opgenomen in de groep en mag even mee hun wereld in’

BODEGRAVEN – Het is een van de meest gehoorde adviezen als kind: “Ga later doen wat je leuk vindt.” In de praktijk blijkt dat makkelijker gezegd dan gedaan. Status, geld en verwachtingen spelen voor velen een grote rol bij hun carrièrekeuze. 4 jaar geleden ontworstelde Bodegraver Vincent Rorive (37) zich daaraan. Hij liet zijn carrière in het bedrijfsleven achter zich, haalde zijn busrijbewijs en begon aan zijn droombaan als touringcarchauffeur.

door Duarte dos Santos Estrafalhote

Wat verscholen achter de logistieke kathedralen van industrieterrein Groote Wetering staat de garage van autobusonderneming W. Verhoef. Binnen hangt een gemoedelijke sfeer. Langzaam druppelen de chauffeurs binnen. Een luide ‘goedemorgen’ wordt gevolgd door het mechanische gekreun van het koffiezetapparaat. Te midden van dit ochtendritueel zit chauffeur Vincent Rorive in de kantine. Hij slaat zijn dagplanning open en er volgt een glimlach: “Een groep uit Katwijk, gezellig!”

Jongensdroom

“Als kleine jongen zat ik tijdens de schoolreisjes altijd naast de chauffeur. Het intrigeerde mij enorm”, vertelt Vincent. Toch duurt het nog lange tijd voordat hij besluit zelf achter het stuur te kruipen. Na ruim 15 jaar in het bedrijfsleven te hebben gewerkt, begint dat gevoel uit zijn jeugd weer te kriebelen. De eerste jaren rijdt hij nog parttime, dit naast zijn salesbaan. Een jaar geleden gooide hij het roer definitief om en koos hij voor het chauffeursvak. Vooral de vrijheid en de afwisseling ziet hij wel zitten.

“Het was niet de meest logische keuze. Veel mensen verbaasden zich erover. Van een goedbetaalde functie met een mooie auto naar een ‘ongeschoold baantje als buschauffeur’. Er werd daar door anderen echt op neergekeken, maar dat deed mij weinig”, zegt Vincent. “Het werk is fantastisch en ik heb geen enkele ambitie om weer iets in het bedrijfsleven te gaan doen”, vervolgt hij.

Schrijven

Naast zijn passie voor het chauffeursvak heeft Vincent ook een liefde voor schrijven. Hij besluit zijn ervaringen achter het stuur op papier te zetten, als een soort dagboek. “In het begin was het echt alleen voor mezelf”, vertelt hij. Die stukjes blijven eerst op zijn laptop staan. Heel af en toe stuurt hij een verhaal door. “Naar mijn vader, een oom en tante en wat vrienden. Een handjevol mensen dus.”

Na een tiental verhalen te hebben geschreven, wil Vincent zijn ervaringen delen met de buitenwereld. “Ik heb een mooi vak en mensen mogen dat best zien. Ook omdat ik merkte dat er weinig respect is voor chauffeurs.” Daarom gooit hij zijn verhalen, spannend als hij het vindt, uiteindelijk online. Niet met een groot plan, maar om “een beetje positieve aandacht” te geven aan het werk. Via Facebook en LinkedIn, juist omdat hij in het bedrijfsleven een groot netwerk heeft. Vincent: “Ik vind het leuk als die mensen zien waar ik gebleven ben. Dat je dus echt iets totaal anders kunt gaan doen en daar heel veel plezier in kunt hebben.” Gemiddeld twee keer per maand deelt Vincent zijn verhalen via zijn sociale media.

Patatgooier

Wie de verhalen leest, merkt dat er veel meer avontuur schuilgaat achter het chauffeursvak dan je op het eerste gezicht zou denken. “Het is vooral een sociaal beroep, je hebt allerlei soorten mensen in je bus”, legt hij uit. Hoewel dat meestal tot fijne ontmoetingen leidt, zorgt het soms ook voor confrontatie.

Zeker bij scholierenritten kan het schuren. In een van zijn verhalen schrijft hij over een vervelende kennismaking met een jonge passagier die zich lastig gedroeg. De jongeman vond het nodig zijn patatje inclusief mayonaise tegen Vincents touringcar te gooien. “Nadat ik hem daarop aansprak, ging hij direct in de aanval. De emoties liepen hoog op en ik zat vervolgens gefrustreerd achter het stuur met die jongen in de binnenspiegel. Onverantwoord dus”, zegt Vincent. “Ik heb met mezelf afgesproken een volgende keer dat soort vervelende jongeren niet mee te nemen. In mijn bus gelden huisregels. En als de leraren niet ingrijpen, moet ik dat doen”, concludeert hij.

Meditatief

Gelukkig voor Vincent vallen de vervelende ervaringen in het niet bij de mooie. “Wij gaan eigenlijk altijd leuke dingen doen. Vakanties, weekendjes weg en dagtochtjes. Mensen zijn vrolijk en hebben er zin in. Je zit dus aan de mooie kant van het leven.” 

Zijn favoriete ritten? De zogeheten ‘boodschappenreisjes’. Het blijkt een begrip in de touringcarwereld. “In de Antilliaanse en Surinaamse gemeenschap is het vrij gebruikelijk om met z’n allen om boodschappen te gaan. Dan zit je met een groep in de bus en ontstaat er een geweldige sfeer: muziek, spelletjes en gelach. Die mensen maken er een feestje van en nemen je mee in hun energie. Ik houd stiekem wel van die gezellige chaos en hectiek in de bus.”

Naast de sociale interactie met zijn passagiers blijft het rijden zelf een belangrijke reden waarom hij ooit begon. “Zo’n lang stuk rijden vind ik prachtig, zeker ’s nachts als er een soort mystieke sereniteit in de bus ontstaat. Het is dan bijna meditatief.” Ook wanneer het rijtechnisch lastig wordt, heeft Vincent plezier. “Als ik door het centrum van Brussel rijd, heb ik 100 procent focus nodig. Dan kan ik ook even niet kletsen. Maar wanneer je aan het einde van de dag de stad uit rijdt en alles goed is gegaan, dan dat is echt kicken.”

Vincent vat het treffend samen: “Je wordt opgenomen in zo’n groep en mag even mee hun wereld in. Voor een dag of een week. Dat, samen met het rijden, maakt dit vak voor mij zo mooi.”