Nooit meer plassentochten van IJsclub Wilhelmina-Catrien

REEUWIJK-BRUG - Opgericht op 26 januari 1901 in Reeuwijk-Brug en sinds 2008 samengegaan met de ijsclub uit Sluipwijk: IJsclub Wilhelmina-Catrien. Afgelopen week is tijdens de ledenvergadering vrijwel unaniem besloten dat de vereniging wordt opgeheven. Peter Perdijk en Frans van Holst, beide respectievelijk 46 en 45 jaar in het bestuur, vertellen over de ins en outs.

door Marlien van Leeuwen

Geen IJsclub Wilhelmina-Catrien betekent geen georganiseerde plassentochten meer op de Reeuwijkse Plassen. Een angstcultuur die de regelgeving heeft doen exploderen en kortere lontjes, waardoor het organiseren van zo’n tocht over de plassen met een handjevol vrijwilligers niet meer haalbaar is. Daarom is het voor de ijsclub niet meer te doen om hun plassentochten te organiseren.

De dikte van het ijs

In je eentje kun je op ijs van zo’n 8 centimeter dikte makkelijk schaatsen, zolang je maar vaart blijft houden. Komen er zo’n 6000 plassentochtrijders overheen, aangevuld met anderhalf keer zoveel(!) zwartrijders. Dan moet het ijs minimaal 12 cm dik zijn. Om dat te kunnen vaststellen moet je gediplomeerd ijsmeester zijn. De vereniging telt er zo’n vijf, dus dat zit wel goed. 

Aansluitend moet de plaatselijke boa de ijsmeesters weer controleren. Vervolgens moet de tocht uitgezet worden en indien nodig het ijs sneeuwvrij gehouden. De windwakken worden met linten afgezet en met takken die de gaten markeren. Die takken worden echter weleens weggehaald door mensen die vinden dat ze het landschapsbeeld zouden ontsieren.

Wat regels op een rijtje

Er moeten gecertificeerde(!) verkeersregelaars en gediplomeerde(!) EHBO’ers aanwezig zijn. Dat klinkt logisch, maar voor een weekend van twee hele dagen heb je er meer dan één van elk nodig. Vind ze maar.

Vervolgens moeten er toiletten zijn bij elke stempelpost. Die worden daarom maar bij een koek & zopie-tafel gesitueerd, want ook die hebben die verplichting. De regelgeving van even iets warms te eten en te drinken verkopen op het ijs is wel versoepeld, daar hoef je geen vergunning meer voor te kopen, alleen een overeenkomst met de land- en watereigenaren te sluiten.

Niet voor hen

Niemand ziet hoe de plas dichtvalt en niemand weet daarom waar je wel en niet kunt rijden. Nooit onder bruggetjes door is logisch. Paaltjes die de oevers beschermen zijn donker van kleur en geven warmte af, wat maakt dat het ijs dun blijft.

Toch kunnen mensen furieus worden als je hen omwille van de veiligheid moet omleiden. Je zou denken dat een lint voldoende is, maar dat is niet zo. Op filmpjes zie je hoe schaatsers en masse afzetlinten voorbij rijden. Die afzetlinten zijn kennelijk niet voor hen bedoelt.

Motivatie zakt

Om verkeerschaos te voorkomen heeft de gemeente bedacht dat er pendelbussen ingezet moeten worden vanaf de parkeerplaats bij het Reeuwijkse Hout. Dat lijkt logisch, maar is minder logisch als het ook verplicht is om matten neer te leggen bij de (drie) bruggen langs de Breevaart om degenen die niet op de bus willen wachten en tóch op de schaats naar de plassentocht gaan te faciliteren.

Het uitzetten van de tocht en de organisatie daaromheen werd gedaan door vrijwilligers, maar zij zijn wel overal aansprakelijk voor. Mocht het misgaan - wat met de omschreven aantallen en mentaliteit niet ondenkbaar is - dan weet men je te vinden.

Handjevol

De lintjes aan de medailles knopen, het inschrijven van de rijders (6000), de stempelposten, het onderwijl blijven controleren en onderhouden van de route op het ijs en de route van en naar ‘t Wapen, het onderhouden van de machines die de baan vegen - het handjevol vrijwilligers is er na zoveel jaar klaar mee. Dat betekent dat er geen plassentochten meer worden georganiseerd. Voortaan schaatst ieder voor zich. En dan maar hopen dat het goed gaat, want met de natuur valt niet te spotten.