Toch weer een weetje

Wij leven in een heerlijk land, allerlei zaken regelen we tot in detail. Zo staan op internet handleidingen hoe om te gaan met opa en oma als oppas. Want, zo valt te lezen op een van de platforms waar Google je heen leidt als je op zoek gaat: “Zo houd je het oppassen door opa en oma leuk.” Met zelfs aanwijzingen over een eventuele vergoeding en de fiscale consequenties.

Het zal nodig zijn, niet iedereen is hetzelfde. Onderzoek leert dat zo’n 60 procent van de grootouders regelmatig tot vaak op de kleinkinderen past. Ook wij behoren al een tijdje tot dat immense leger van opa’s en oma’s, met veel plezier overigens. In een voor onze ‘collega’s’ herkenbaar schema: eens in de twee weken een vaste dag, in overleg vaker. En nee, we voelen dat niet bepaald als een plicht, het is gewoon leuk. De kinderen zijn na hun studies niet teruggekeerd naar hun geboortedorp, we moeten er dus een eindje voor rijden. Maar dat is het waard! Kleinkinderen zijn, zeker zo lang ze nog klein zijn, schatjes. En opa is hun held. Zeker, eerlijk is eerlijk, het is ook fijn om aan het eind van de dag weer rustig naar Bodegraven te rijden en de boel verder aan de ouders te laten. 

Inmiddels gaat onze kleinzoon al een tijdje naar school, dus halen we hem op onze oppasdag daar op. Dan zie je hoe de wereld verandert. Onze kleinkinderen wonen in een kinderrijke groeiwijk, de school weerspiegelt dat. Zes groepen 1-2 zijn er. Op het plein wacht enerzijds een grote groep uit de categorie oppasoma’s en -opa’s, anderzijds een groep die je kunt kenmerken als vaders of moeders. En dan zijn er ook nog leiders van de BSO, die hun pupillen opvangen. Wat in het oog springt: het legioen aan bakfietsen, voor menig moderne ouder en de BSO’ers blijkbaar het ideale vervoermiddel. 

Heldere conclusie: zonder oppasopa’s en -oma’s en bakfietsen loopt de kinderopvang spaak. Het is toch weer een weetje.