‘Het mooiste vind ik wanneer de emotie en passie van het podium afspatten’

WAARDER / WOERDEN - Het licht dimt, de eerste akkoorden klinken en het publiek slaat een gil van enthousiasme. Voor het podium staat een rij fotografen klaar met hun camera’s. Ze weten dat ze maar een paar minuten hebben. Drie nummers, geen flits. In opperste staat van concentratie schieten ze een salvo aan foto’s. Daarna moeten ze weer weg. Voor de Waarderse concertfotograaf Ans van Heck is dat precies de uiting van haar kunst, waarin alles draait om muziek, emotie en timing.

door Duarte dos Santos Estrafalhote

In de popzolder van Het Klooster in Woerden toont Ans nu voor het eerst een selectie van haar werk in een solo-expositie. Op de foto’s staan de grootsten der aarde: onder andere The Rolling Stones, Toto en Deep Purple. In twee decennia tijd heeft de ervaren fotografe talloze acts voor haar lens gehad. Nu is voor Ans het moment om haar werk fysiek tentoon te stellen. “Digitaal is leuk, maar als je zo’n foto afgedrukt ziet, wordt het tastbaar. Dan komt het beeld pas echt tot leven,” beschrijft ze.

Hervonden passie

Fotografie zit al bijna haar hele leven in haar bloed. “Mijn vader was een enthousiaste amateurfotograaf,” vertelt ze. “Daardoor kreeg ik op mijn zesde mijn eerste camera.” Tijdens haar studietijd werd de interesse serieuzer. Ze sloot zich aan bij een fotoclub, leerde zelf ontwikkelen en afdrukken en experimenteerde met verschillende technieken. Toch verdween fotografie een tijd naar de achtergrond.

Dat veranderde begin deze eeuw, toen digitale fotografie zijn intrede deed. Ans kocht een kleine digitale camera en merkte al snel dat ze weer plezier kreeg in het maken van foto’s. Het beslissende moment kwam tijdens een concert in de Johan Cruijff ArenA. “Ik zat helemaal bovenin, op een plek waar je eigenlijk niet zo veel ziet,” herinnert ze zich. “Maar ik zag beneden zoveel gebeuren: de energie van de band, het licht, de bewegingen, de interactie met het publiek. Toen dacht ik ineens: dit wil ik fotograferen.”

Vanaf dat moment ging het snel. Ans begon concerten te fotograferen en bouwde een portfolio op. Inmiddels schittert haar werk op websites en in magazines, waarvoor ze bijna wekelijks op pad gaat.

Concertfotograaf Ans van Heck.  - Peter Roelofs

Spelregels

Concertfotografie is echter geen vrij spel. De regels zijn streng en worden vaak vooraf bepaald door artiesten of organisatoren. De titel van haar expositie verwijst daar direct naar: ’Three songs, no flash’. “Dat is de standaardregel,” legt Ans uit. “Je mag meestal alleen de eerste drie nummers fotograferen en absoluut nooit met flits.”

Dat betekent dat fotografen vaak maar 10 tot 15 minuten hebben om hun foto’s te maken. Daarna worden ze door de organisatie weer uit de zogenoemde ‘fotopit’ gehaald, de ruimte tussen het podium en het publiek. “Je bent gedurende die tijd volledig geconcentreerd,” zegt ze. “Als iemand me daarna vraagt welke nummers er gespeeld zijn, weet ik dat vaak niet eens. Ik ben alleen maar bezig met het beeld.”

Het perfecte beeld kan plotseling ontstaan door een onverwachte blik, een spontane interactie tussen bandleden of een bijzondere lichtval. “Als het licht bijvoorbeeld precies in een gitaar reflecteert, of als een artiest even jouw kant op kijkt, dan kan dat ineens het moment zijn,” zegt ze. “Daar ben ik continu naar op zoek.” Artiesten met veel energie zijn volgens haar vaak het meest interessant om te fotograferen. “Als iemand helemaal losgaat op het podium, gebeurt er visueel gewoon meer. Daarom ga ik graag naar metal- en rockconcerten.”

Signatuur

Als Ans haar eigen stijl moet omschrijven, draait het voor haar vooral om één ding: emotie. “Het mooiste vind ik wanneer de emotie en passie van het podium afspatten,” zegt ze. In haar foto’s probeert ze precies dat moment te vangen waarop een optreden echt tot leven komt.

Compositie speelt een belangrijke rol bij haar signatuur. Ans zoekt bewust naar verschillende standpunten en lijnen in het beeld. “Alleen iemand recht van voren fotograferen is wat saai,” legt ze uit. “Ik probeer altijd te variëren in hoeken en compositie.” Diagonale lijnen en beweging in het beeld geven haar foto’s een dynamiek die past bij de energie van een liveconcert.

Rauwe energie

Na 20 jaar concertfotografie heeft Ans vrijwel alle grote namen voor haar lens gehad, maar er zijn nog altijd artiesten die ze graag eens zou fotograferen. Eén naam staat al jaren bovenaan haar lijst: Bob Dylan. “Ik ben al liefhebber van zijn muziek sinds ik kind was,” zegt ze. “Het lijkt me geweldig om hem ooit vast te leggen.” Tegelijkertijd weet ze dat die kans nihil is, omdat Dylan erom bekendstaat niet dol te zijn op fotografen.

Toch vindt Ans het minstens zo leuk om nieuwe bands te ontdekken. Zo raakte ze pasgeleden onder de indruk van de Nederlands-Belgische band Sloper. “Daar zit veel rauwe energie in,” vertelt ze. “Het is fantastisch om een band te ontdekken die je nog niet kent en die je verrast op het podium. Die emotie kun je dan met je foto’s vangen.”

Expositie

‘Three Songs, No Flash’ is nog t/m 3 april te zien in Het Klooster in Woerden. De expositie is gratis toegankelijk tijdens de openingsuren van Het Klooster. Voor meer informatie bekijk de website kloosterwoerden.nl.