Blijmoedig

Heidi Looy blikt terug op vroeger en is verwonderd door de zelfredzaamheid van pasgeboren lammetjes.

Martien,

Blijmoedig. Wat een mooi ouderwets woord. Je hoort het weinig meer, net als tevreden en dankbaar. Terwijl er zoveel is om dankbaar voor te zijn, en ach, tevredenheid: de tijd van haartjes nat, nog even op totdat vader zei en nu naar bed. Toen leek geluk nog heel gewoon. Buiten huilde de wind om het huis, de kolenkachel snorde en de huiskamertafel was de plek waar de familie met elkaar de avond doorbracht. Dat was ook de plek waar nog werd opgevoed. Je weet wel gewoon gezond verstand en iedere zegening tellen. Je ging naar bed met een kruik en sokken, ijsbloemen op het raam. Denk je in, nog geen 60 jaar geleden.

Helaas ken ik ondertussen genoeg mensen die de verwarming niet meer aan kunnen zetten in verband met de absurde kosten. Leuk die premie in Canada, maar wat als je je rekening al niet kan betalen en dus niet of weinig stookt. Wensdenken en bemoeien met het leven en willen beschikken over wat ze hebben. Omdat jij vindt dat je dat zelfverzonnen recht denkt te hebben. Daar daar houd ik niet van.

Wel van dingen te delen. Vorige week zijn onze eerste Racka lammetjes geboren in Reeuwijk. Dappere kleine strijders die het inmiddels heel goed doen. Ze zijn zeer zelfredzaam en worden door de kudde meegenomen en opgevoed. Kom ik toch weer terug bij vroeger, want in mijn jeugd ging dat ook zo. Eerst zelf uitzoeken en ondervinden, maar alles wat je doet, heeft gevolgen. En deze opvoeding was iets heel anders dan afdwingen en bepalen. Hoe meer ik me dat realiseer, hoe blijmoediger ik word.

Het altijd beter weten is niet per se leuker, laat mensen gewoon in hun waarde. De bomen aan onze Ree zijn weer gesnoeid, en de takken zijn opgeruimd: zelf gedaan. Geen dwang, geen betweter, maar handen uit de mouwen. Alle snoeiafval circulair ingezet voor versteviging, ophogen, en versnippering. Dat verrijkt elders weer de grond.

Tijdens het werk werd ik steeds aangesproken door volgers van onze tweespraak. Zo leuk dat veel mensen het volgen, zelfs internationaal. Regelmatig krijg ik reacties, ook tijdens boodschappen doen in het dorp. Ik ervaar dit als een cadeautje, de mensen zeggen dat ze mijn column zo aanspreekt. In gesprek gaan met volgers, vind je dat ook zo leuk?

Heidi