Kastanjes rapen als rode draad

In het Reeuwijk-Dorp van mijn jeugd lag op de kruising Dorpsweg/Reewal/Kaagjesland een klein parkje. Nu staan daar huizen, maar destijds domineerde een majestueuze kastanjeboom het beeld. En die produceerde elk najaar een lawine aan prachtige bruine kastanjes. In mijn herinnering klonterde de dorpsjeugd massaal samen rond de boom om de kastanjes op te rapen. En we waren niet te beroerd om stokken in de boom te gooien om het vallen wat te versnellen.

Eerlijk gezegd heb ik geen idee meer wat we vervolgens met die kastanjes deden. Vermoedelijk was het: bezit van de zaak, einde van het vermaak. Ze verdwenen in een hoek om te worden vergeten. Wat niet wegneemt dat kastanjes rapen een plezierige jeugdherinnering is. Op de kostschool waar ik mijn middelbareschooltijd doorbracht stonden in het park bomen met tamme kastanjes. Die waren eetbaar, dus speurden wij de grond af naar gevallen vruchten. Lekker? Je deed in elk geval alsof. De herinnering is tof.

Het rapen van kastanjes keerde terug in mijn leven toen mijn dochters waren geboren en we zondagmiddag eropuit trokken. Want ook in Bodegraven staan her en der kastanjebomen. Die kastanjes lagen dan een tijdje op een schaal tot ze uitdroogden of werden benut in herfststukjes. De afgelopen jaren speelden kastanjes nauwelijks nog een rol in ons bestaan. Kinderen opgegroeid en vertrokken naar elders. Soms, als je ze toevallig zag liggen, raapte je er nog weleens eentje op. Gewoon omdat het een goed gevoel gaf, warme herinneringen boven haalde. Inmiddels breekt weer een nieuwe fase aan, je kunt ook zeggen dat de geschiedenis zich herhaalt: kastanjes zoeken met de kleinzoon. Eigenlijk is ’ie nog te klein om het te snappen, maar we zijn toch al samen op de fiets langs kastanjebomen gereden om er een paar te rapen. Met het klimmen der jaren zal hij dit vast meer en meer gaan waarderen. Waarmee kastanjes zijn uitgegroeid tot een soort rode draad door de fases van het leven.