Diamanten echtpaar: ‘Dat hij verkering vroeg, vond ik wat voorbarig’

BODEGRAVEN - Van alle broers en zussen, en dat waren er nogal wat, mogen zij hun 60-jarig huwelijk vieren. Cor (87) en Corrie (85) genieten nog volop van het leven. En wie kan er op deze leeftijd zeggen dat het feest gevierd wordt met nog ruim tachtig man die je lief zijn?

door Marlien van Leeuwen

Cor was lid van de LTJ, de land- en tuinbouwjongensvereniging. Corrie was lid van de LTM, de land- en tuinbouwmeisjesvereniging. Op de schoolpleinen van de lagere school was dat niet anders: er was een jongens- en een meisjesplein.

Vastenavond

De Vastenavonden vierden die twee verenigingen wel samen. Altijd bij een van de leden thuis en steevast was daar iemand bij die accordeon speelde. Gezellige avonden die vaak tot twee, drie uur in de nacht duurden. Wat er zoal op het programma stond? Stoelendans. Om en om zaten de jongens of de meiden op een stoel en als de accordeonist stopte met spelen, moest je zien bij een van hen op schoot te vallen. Als beloning kreeg je een zoen. Als er geen stoel over was - met nog belangrijker, de schoot van de ander - viel je af. Daarmee was de gezelligheid nog lang niet voorbij. Polonaise door de koeienstal was vaste prik.

De jongerenverenigingen zorgden ervoor dat de jeugd met elkaar in contact kwam. Activiteiten als toneel en sport waren bij uitstek populair. Zo speelde Corrie handbal. Ze lacht terwijl de herinnering bovenkomt waarin de meiden in een opraapwagen (waar hooi op verzameld werd) naar het weiland gereden werden waar net gemaaid was. Zo hadden ze een ‘egaal’ speelveld. Cor zat bij het voetbal, zij speelden al wel op een echt voetbalveld.

Grote gezinnen

Corrie is in de Meije geboren en komt uit een boerengezin van zeven kinderen. Cor was de derde in een rij van elf kinderen op de boerderij aan de Zuidzijde van Bodegraven in een tijd dat alle modernigheden als auto’s, trekkers en melkmachines nog lang geen algemeen goed waren. Wel waren er cursussen en daarmee examens van handmelken. Wassen, zowel kleding als jezelf, deed je met slootwater. Eén keer per week in de teil, eerst de meisjes, daarna de jongens. Het was schoon slootwater, waar je hooguit even het kroos wegschoof, zodat je het heldere water kon drinken.

Zowel de vader van Corrie als die van Cor waren melkveehouders. Corrie hielp bij het kaasmaken, wat ‘s zomers en ‘s winters doorging. Cor ging na de lagere school naar de landbouwschool, waar hij twee dagen per week les kreeg. De overige dagen hielp hij thuis op de boerderij. En koeien, die geven zeven dagen per week melk. Ook in het weekend werd er dus twee keer gemolken. Lammeren en kalveren gebeurde op tijden wanneer de natuur dat aangaf, vaak bij nacht en ontij. Corrie ging naar de huishoudschool, ze heeft er nog altijd vriendinnen van!

Van een bruiloft komt er één

Als er een bruiloft gevierd werd, ging je daar als jongvolwassenen nooit alleen naartoe. Je vroeg een kennis om met je mee te gaan, wat echt geen verkering hoefde te zijn. ‘Bruilofthouden’ heette dat. Zo vroeg de pakweg 16-jarige Corrie aan de twee jaar oudere Cor of hij meeging naar de bruiloft van haar zus. Dat hij kort daarna aan haar ouders vroeg of ze verkering met hem mocht, vond zij wat voorbarig.

Het is toch wat geworden. Ze hebben elkaar het jawoord gegeven op 15 september 1966. De ochtend na het feest mochten ze uitslapen, want zus Bep en broer Thijs namen het melken voor één keer over. Daarna was het weer aan het jonge paar om de boerderij aan de Zuidzijde te runnen.

Dankbaar

Cor en Corrie zijn bovenal heel dankbaar dat ze als eerste uit zulke grote gezinnen hun diamanten huwelijk mogen vieren. Samen met hun vier kinderen, Ruud, Angela, Miranda en Carola. De aanhang? Dat zijn ook gewoon hun kinderen. En ook nog negen kleinkinderen! Burgemeester Michiel Grauss kwam op de koffie met een bos bloemen uit naam van de gemeente. Een gezellig moment waar veel herinneringen werden opgehaald!