Journalistieke fuik? Kom nou zeg!

Soms zakt mijn broek af van verbazing, zoals toen ik onlangs (digitaal) de gemeenteraad volgde. Een van de onderwerpen betrof het (opnieuw) uitstellen van een beslissing over de toekomst van het Evertshuis. Naar goed Hollands gebruik wordt weer eens een onderzoek toegevoegd aan de reeks die reeds is gewijd aan dit onderwerp. Het onderzoek komt eigenlijk op de keper beschouwd uit een lastige discussie over een simpele vraag: wat mag cultuur en verbinding kosten? 

De politiek aarzelt, al jaren. Nadat wethouder Elly de Vries in januari naar aanleiding van een motie nog stellig beloofde in mei met een definitief voorstel te komen, is dit nu uitgesteld naar dit najaar. Je kondigt iets aan, maar als puntje bij paaltje komt, schuif je het door, het komt in de (lokale) politiek vaker voor. 

Het onderwerp ‘Evertshuis’ kwam op tafel tijdens een zogenaamd persgesprek, tussen media en het college van B en W. En daar werd over geschreven. Je zou denken: weer uitstel, daar vindt de gemeenteraad wel iets van. Inderdaad klonk wat gemor vanuit de verzamelde oppositie, helaas op heel andere gronden. Namens die groep stelde CU-fractievoorzitter Els Oliwkiewicz het raar te vinden dat ze dit in de pers had moeten lezen voordat ze ‘officieel’ was geïnformeerd. ”Deze manier van communiceren stelt ons erg teleur,” aldus mevrouw Oliwkiewicz. De Vries trok het boetekleed aan, stelde dat ze in de ‘journalistieke fuik’ was gelopen, dat zou niet meer gebeuren.

En dat verweer verbaast mij net zozeer als de houding van de oppositie. Journalisten horen te zoeken naar informatie die relevant is voor de lezers, moeten niet voor zoete koek slikken wat de gemeentelijke PR-machine uitbraakt. En stellen dus vragen. Dat noem je dan een fuik? Kom op zeg. De beledigde oppositie kan beter de pijlen richten op het uitstel. Waarom steeds weer dingen beloven die even gemakkelijk worden doorgeschoven? Raadsleden zouden wat minder met elkaar en met zichzelf bezig moeten zijn. Journalistiek werk kun je ook als munitie beschouwen. De vinger op de zere plek leggen is toch in het belang van hun kiezers?