Geluidsterreur?

Zaterdagochtenden hebben een ander geluid. Waar gewoonlijk het lawaai van de A12 doorsijpelt klinken dan de opgetogen stemmen van spelende kinderen tot onze huiskamer en tuin door. Ze komen van de velden van Rohda’76, vast herkenbaar voor iedereen die nabij zo’n sportcomplex woont. Af en toe hoor je een zware bromstem of een schelle vrouwen-
stem aanwijzingen geven, soms positief, maar ook wel duidelijk geïrriteerd om het spel van de eigen ploeg (en/of kind). Betrokken ouders laten zich nu eenmaal graag horen. Al kun je je afvragen of kreten als “breed houden” en “diep gaan” aan de jeugd zijn besteed. Laat staan: “Pak ‘m.” Ach, niet iedereen houdt zich in zullen we maar zeggen.

Gaandeweg de dag volgen ploegen met oudere spelers, met andere geluiden en aanmoedigingen. Het geeft best een blij gevoel, stemt positief. Ook al weet je dat sport echt niet altijd verbroedert, prachtig toch dat zoveel mensen zich vermaken. In de loop van de dag treden de volwassen teams aan. Vooral als het eerste of het tweede thuis speelt trekt dat behoorlijk publiek. Het “ge-och” en “ge-ach” dat massaal opklinkt toont aan dat flink wordt meegeleefd met de sportieve prestaties. Luid gejuich bij doelpunten, gekreun bij tegengoals, het levert altijd weer een fraai hoorspel op. Maar dat geldt niet voor alle geluiden. 

Meer en meer wordt het gewoonte om de luidsprekers niet alleen te benutten voor noodzakelijke mededelingen, zoals de opstelling en de standen, maar om aan het eind van de dag zo hard mogelijk muziek te laten horen. En dan wordt het vervelend. Als mensen willen zingen dat engelbewaarders bestaan moeten ze dat natuurlijk vooral zelf weten. Zoals ze ook zelf moeten bepalen of ze willen zwemmen in bacardi lemmon. Maar waarom moeten anderen dat horen? Hier ontvouwt zich het fenomeen dat ook elders in de maatschappij oprukt: muziek moet zo hard mogelijk klinken, ook in de openbare ruimte. Dat anderen dat ervaren als geluidsterreur speelt blijkbaar geen rol. Maar een voetbalkantine is toch geen discotheek?