Echtpaar Hoogendoorn 60 jaar getrouwd: ‘Die 60 jaar zijn echt voorbij gevlogen’

SLUIPWIJK – Op maandag 18 augustus vierden Wil en Gerard Hoogendoorn hun 60-jarig huwelijk. Met maar liefst 150 genodigden op de gastenlijst, werd het bijzondere huwelijk op passende wijze gevierd. Het stel keek reikhalzend uit naar deze speciale dag.

door Duarte dos Santos Estrafalhote

Hun liefdesverhaal begon op een zondagmiddag in Gouda. De toen 17-jarige Gerard stapte samen met een kameraad ieder op hun brommer om twee meisjes bij de kerk op te pikken. Daar ontmoette hij de 15-jarige Wil. Voor haar was Gerard op dat moment nog geen prins op het witte paard, maar vooral een praktische lift naar huis. “Ik zag mijn vriendin bij Gerards vriend opstappen. Ja, toen ben ik ook maar opgestapt. We zien het wel,” grapt Wil.

Hoewel de Goudse niet gelijk ondersteboven is van de Sluipwijkse Gerard, maakte hij met zijn charmes langzaam wel indruk. “Het heeft even geduurd, Wil moest wennen aan mij, denk ik. Toch nodigde ze me een paar maanden later wel uit voor haar 16e verjaardag. Heb ik dus toch  wat goed gedaan!” zegt Gerard lachend.  

Als de boer van huis is…

Zoals het in die tijd ging, trok het stel na het huwelijk snel in op de boerderij bij de ouders van Gerard. Zij woonden in een toen nog landelijker Sluipwijk aan de Platteweg. Voor de stadse Wil is het iets wat ze altijd heeft afgezworen: “Ik heb altijd tegen mijn ouders gezegd dat ik nooit zou trouwen met een boer. Dat komt omdat mijn broer weleens hielp op een boerderij en dan stonk hij ’s avonds een uur in de wind.”

Toch laat Wil zich niet afschrikken door haar eerdere voornemens. Ze pakt de draad van het boerenleven verrassend vlot op. “Als Gerard ‘voor de baas’ aan het werk was, gebeurde er altijd wel iets op de boerderij. Op een dag kreeg een zeug biggen. Ja, toen stond ik daar in mijn eentje,” vertelt ze. Het typeert haar praktische instelling: waar nodig, stapt ze bij. “Ik kneep de navelstreng af en veegde de kopjes schoon. Later ging ik zelfs nog meehelpen met het melken van koeien. Het lukte mij allemaal.” De relatie van Gerard en Wil bloeit verder op aan de Platteweg en het echtpaar krijgt vier kinderen.

Manusje-van-alles

Zowel Wil als Gerard weten van aanpakken. Tot de dag van vandaag is dat vooral bij Gerard goed merkbaar. Hij vertelt graag over zijn werkzaamheden bij een loonbedrijf, als veehouder en agrariër. De ene anekdote volgt de andere, zo ook over de aankoop van de boerderij waar het echtpaar nu woont. “Toen ik in ‘88 hoorde dat die boerderij te koop was, ben ik stiekem langsgegaan zonder mijn vrouw. Alles was verrot. Maar we hebben het toch gedaan. Na lang klussen en opknappen hebben we er wat van gemaakt,” zegt Gerard trots.

In 1990 opende Gerard zijn welbekende plattelandswinkel op het erf. Daarmee werd hij voor de omgeving de aangewezen persoon om benodigdheden bij te komen halen. “Het is fijn als je mensen kan helpen met spulletjes die ze nodig hebben. Ik heb nog altijd goed contact met mijn klanten. Als je hen juist behandelt, krijg je dat terug,” vertelt Gerard. 

Sluipwijk door de jaren heen

Als Gerard en Wil terugdenken aan de afgelopen decennia, komt ook de verandering van de buurt ter sprake. “Vroeger was het hier een dorpje apart,” vertelt Gerard. “De Platteweg was nog rustig, er reed bijna geen verkeer. Nu is het veel drukker geworden. Je ziet dat het hele gebied is veranderd.” Daarmee doelt Gerard op de vele grote woonboerderijen en villa’s aan hun straat. 

“Het is ook wat individueler geworden,” voegt Wil toe. “Althans, sommige mensen dan. Met de buren hebben wij goed contact. Dat is belangrijk! We letten op elkaar en helpen waar nodig.”

Het leven nu

Het leven in ‘hun’ Sluipwijk is fijn voor het echtpaar. Ze genieten van hun oude dag, maar doen dat nog steeds vol levenslust. Zo zwemt Wil nog graag en zoekt ze de kalmte van de natuur op om haar hoofd leeg te maken. Gerard blijft helpen in de winkel wanneer hij zin heeft. Ook toert het echtpaar graag door Nederland in ‘het vrachtwagentje’. “Fijn een mooi stadje bezoeken, koffietjes drinken en slapen in een hotelletje. Zolang het kan, proberen we eropuit te gaan,” zegt Gerard. 

Duidelijk is dat de liefde tussen het echtpaar nog volop in de bloei staat, bewust genietend van de tijd met hun kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. “Het is een zegening, wat wij nog mogen meemaken is niet veel mensen gegund. Die 60 jaar zijn echt voorbij gevlogen, dat wel,” concludeert Wil.