Herinneringen

In onze brievenbus lag een handgeschreven envelop met mijn naam erop. En een toevoeging: “Een ticket van wadlopen in Pieterburen gevonden, 25 augustus 1974”. Met als afzender Rien van Zanten, met voor alle zekerheid de toevoeging “zwager van Aad en Carolien van Zanten”. Bam, in één klap terug naar de tienertijd, herinneringen komen terug alsof het de dag van gisteren was.

Al zijn we elkaar allang uit het oog verloren, de naam Rien van Zanten haalde meteen toffe tijden terug. In onze jeugd maakten we deel uit van dezelfde vriendengroep in Reeuwijk-Dorp. Een deel voetbalde bij RVC’33, met elkaar en anderen trokken we er in de weekenden op uit. Eerst op de bromfiets naar dancings en clubs in de omgeving, nadat de eersten hun rijbewijs haalden en auto aanschaften ook verder weg. Iemand opperde te gaan wadlopen. Dat idee viel goed, al lag wadloopcentrum Pieterburen bij wijze van spreken in een ander werelddeel. Uiteindelijk reden we met veertien jongens en meisjes richting het Noorden. Geinig detail: de helft van de groep droeg Verkleij als achternaam, maar slechts enkelen waren familie van elkaar (broer en/of zus).

Met een geplande tussenstop in de Noordoostpolder, waar een broer van een van ons een boerderij bestierde. We mochten overnachten in de hooiberg, reden bij het ochtendkrieken naar Pieterburen. Onder leiding van een gids volbrachten we de waddentocht. Het was allemachtig prachtig en leuk, we keerden letterlijk moe maar voldaan terug naar ons dorp. Zoals dat gaat, viel de groep langzamerhand uit elkaar, door werk en studie scheidden onze wegen. We vonden partners, bouwden een leven op. Met natuurlijk die fijne jeugdtijd als stevig fundament, ervaringen van toen neem je mee.

In de envelop die Rien in onze brievenbus deed, zat een ‘diploma’ van de stichting wadloopsport Pieterburen, met vetgedrukt de mededeling “voor eigen risico”; deelname kostte volgens het aangehechte entreeticket 5 gulden. Destijds vast veel geld voor ons, maar goed voor een onvergetelijke ervaring. Al duurde het wel ruim 50 jaar om die terug te halen. Met dank aan Rien.