Familie Stolwijk: vrijwilligers van het eerste uur

Bruisend Reeuwijk drijft op vrijwilligers. Zonder een enorme groep enthousiastelingen zou een feest van dit formaat en dan ook nog eens zonder prijskaartje nooit van de grond komen. Het gezin Stolwijk hoort bij die groep enthousiastelingen. Vader Patrick, moeder Wilma, dochter Iris en haar vriend Tim zijn vanaf het begin van Bruisend achter de bar vinden.

door Marlien van Leeuwen

Zowel op de vrijdag- als de zaterdagavond bemenst de familie Stolwijk een van de drie bars op het terrein van Bruisend Reeuwijk. Met een team van pakweg vijftien vrijwilligers werken ze de rijen wachtenden voor de bar weg. Hard werken? “Zeker,” beaamt Patrick lachend, “maar wij houden het langer vol dan de andere kant van de bar. Voor ons is het ook feest, maar op een andere manier.”

Opbouwen

Hun taak begint bij het opbouwen van de bar, waarbij ook zoon Melvin van de partij is. De voorraad drank (al dan niet met alcohol) wordt klaargezet, naast tanks van 1000 liter bier. Wilma: “Er zijn avonden geweest dat de tap de hele avond open stond en je achterelkaar bier stond te tappen.”

De vrijwilligers hebben het supergezellig met elkaar achter de bar. “Af en toe lopen we een spontane polonaise en dan weer door. Dat het publiek dan even moet wachten, vinden ze geen punt. Het gros bedankt nog even voor onze inzet voor zij naar huis gaan en wij de boel weer schoonmaken voor de volgende dag.”

Naast het harde werk achter de bar is er altijd wel een momentje om even weg te piepen. Zeker als er artiesten zijn waarmee Iris nog niet op de foto is geweest. Wie is dit jaar haar favoriet? Iris: ”Eigenlijk allemaal. Ik houd van Nederlandse artiesten, van wie de meeste Nederlandstalig zingen. Zolang het maar meezingers zijn.”

Pinnen

De bar werkt met statiegeldbekers, gegraveerd met een logo en zonder gekleurde reclame. Daardoor kunnen ze weer gerecycled worden. Wilma geeft aan dat er veel minder bekers over het terrein zwerven. “Ook speciaaldrankjes die normaal in aluminium blikjes zitten, gieten we over in de plastic bekers. Ook die belanden dus niet meer op straat.”

Ook werd voorheen gewerkt met muntjes - er stonden dan hele rijen voor de vier kassa’s - en is het nu pinnen bij de bar. Het lollige daarvan is dat de kassa soms zomaar ineens om een pincode vraagt. En aan het eind van de avond is dat voor sommigen niet meer te doen... Vanachter de bar zien ze het allemaal gebeuren. Ook de jongeren die te jong zijn voor alcohol en het dan toch proberen. 

Wilma: “Eerst bij de ene kassa, dan bij de andere kassa, en telkens zonder resultaat. Soms laten ze het dan halen door volwassenen...” “...en soms vatten we ze dan alsnog in de kraag,” vult Patrick lachend aan. “We voelen ons verantwoordelijk en soms wil je niet weten hoeveel ze al gedronken hebben vóór ze het terrein opkomen.” 

Vanachter de bar ontgaat hen niks, zeker de komische tafrelen niet. Ze zeiden het al, voor hen is het ook feest, maar dan op een andere manier!