Hospice-voorzitter Gert Nap: ‘God heeft mij het geloof gegeven dat het goed zou komen’

BODEGRAVEN - Het hospice aan de Boesemsingel in Bodegraven werd ruim 13 jaar geleden opgericht. Het initiatief kwam van Nelleke Mouthaan en Gert Nap was het eerste bestuurslid dat toetrad. Samen hebben ze het Hospice Bodegraven-Reeuwijk op poten gezet. Gert heeft onlangs de hamer van zijn voorzitterschap overgedragen. Wij spraken met hem over zijn rol als voorzitter en zijn persoonlijke betrokkenheid.

door Ans van Heck

Gert Nap raakte betrokken bij de oprichting van het hospice door zijn betrokkenheid bij het Dorpsgebed dat iedere eerste zaterdag van de maand werd gehouden. Daar werd hij geraakt door het besef om vanuit zijn geloof iets te kunnen betekenen voor mensen die aan het eind van hun leven zijn gekomen. De oprichting was allesbehalve een makkelijk traject, zowel qua het vinden van een locatie als de benodigde financiën. Financiële deskundigen hadden zo hun twijfels over de financiële haalbaarheid van het project. In een hospice heb je te maken met gasten waarvan je niet weet wanneer ze komen, en je weet niet hoe lang ze blijven. Het werd daardoor een lange zoektocht met vele ups-and-downs.

Je hebt een bedrijfskundige achtergrond en weet hoe een bedrijf stevig in elkaar zit. Hoe verschilde de organisatie bij het hospice?

“Een hospice opzetten is een heel andere tak van sport, omdat je heel erg afhankelijk bent van de goodwill van heel veel verschillende mensen met verschillende ideeën en visies. Dat maakt het lastig om mensen mee te krijgen om samen te werken.

Gelukkig hebben wij veel steun gehad vanuit de lokale politiek. Zij waren er vanaf het begin heel positief over. We hebben dan ook veel medewerking gehad vanuit het gemeentebestuur en nog steeds draagt de politiek ons een warm hart toe. Vanaf het begin hebben ook veel plaatselijke kerken, ondernemers en particulieren hun (financiële) steun aan het hospice laten blijken.”

Het hospice bestaat ondertussen ruim 13 jaar, maar het voortraject heeft dermate lang geduurd dat pas 5,5 jaar geleden de deuren voor de gasten opengingen. Wat heeft dit lange traject met Gert gedaan?

“Het heeft me enorm verbaasd dat het allemaal goed is gekomen. Ik heb regelmatig wakker gelegen van alle dingen die er onderweg gebeurden. Gelukkig heeft God mij het geloof gegeven dat het allemaal goed zou komen, wat er ook gebeurde. Het is alles bij elkaar een heel mooi proces geweest, maar soms was het gewoon heel lastig. Geloven in God als mijn Hemelse Vader geeft mij een bepaalde rust en vertrouwen, maar soms gebeurden er dingen waarvan ik dacht: ‘Hoe kan dat nou?’. Zoals de tegenstand die we af en toe als christenen ondervonden. Maar er wordt weleens gezegd dat als er ergens een deur gesloten wordt, God voor een geopend venster zal zorgen. Dat is wat wij hebben mogen ervaren.”

Geloof en euthanasie kunnen soms op gespannen voet staan met elkaar, en in een hospice heb je natuurlijk soms ook te maken met euthanasie. Heeft dit ook iets met jouw persoonlijke geloofservaring gedaan? 

“Zeker. Zowel Nelleke als ik hebben tijdens het hele proces gemerkt dat we onze persoonlijke standpunten soms moesten bijschaven, omdat dingen toch net even anders waren dan wij dachten. Zo was ik qua geloofsopvatting op dat punt nogal streng. Voor mij was euthanasie in ons hospice in eerste instantie niet aan de orde. Totdat de voorzitter van de huisartsengroep mij tot de orde riep en tegen mij zei: ‘Wil jij de barmhartige Samaritaan spelen en iemand die wij in zijn laatste dagen niet meer kunnen helpen met pijnbestrijding met dat gebroken lichaam naar een andere plek vervoeren om daar te sterven? Is dat naastenliefde?’ Nou, dat was heftig, die kwam binnen. Beslissen over andermans leven is geen naastenliefde. Dat moest ik nog leren. Gelukkig is er een oplossing gevonden door goede samenwerking met de huisartsen en de gast als ‘baas’ in eigen kamer.”

Wat is voor jou de afgelopen jaren het belangrijkst geweest? 

“God als mijn Hemelse Vader, die zo ontzettend goed is. Zonder Hem was het hospice niet tot stand gekomen. God heeft het onmogelijke mogelijk gemaakt en heeft mij en heel veel anderen daarvoor gebruikt. Tijdens deze hele reis en over al die bergen en dalen die wij bewandeld hebben, was God er altijd om mij een hart onder de riem te steken. Hetzij door zijn Woord, hetzij door een andere situatie. Zo heeft hij mij er regelmatig weer bovenuit getild als het weer eens spannend werd.”

Hoe doet God dat dan? Hoe voel jij dat? 

“Ik lees het in de Bijbel, en daardoor krijg ik allerlei bemoedigingen. Ik heb ooit een keuze mogen maken voor de Here Jezus, want Hij is de Weg, de Waarheid en het Leven, ik kan het niet zelf. En er is de Heilige Geest, die samenwerkt met mijn geest en gedachten in mijn geest en in mijn hart en verstand binnenbrengt. Het vaste geloof is dus niet van mij, maar God heeft dat geloof door genade in mij gelegd en ik heb me daar voor mogen openstellen. Heel lang geleden ben ik ooit vastgelopen in mijn leven. Toen ben ik tot levend geloof gekomen en heb tegen Hem gezegd: ‘Doet u het maar’. Daarna is het in mijn leven heel anders gegaan.”

Je hebt met gelijkgestemden samen kunnen bouwen aan het hospice, samen gebeden en je geloofsleven is bevorderd. Is jouw droom volledig uitgekomen?

“We hebben zoveel mooie dingen meegemaakt. God heeft hierin zijn liefde, trouw en voorzienigheid laten zien om dit hospice tot stand te brengen. Aan Hem alle eer!”