‘Als je met de fiets moest uitwijken, lag je zo in de sloot’

REEUWIJK-BRUG – Theo (83) en Jennie (81) Van Deest-De Knikker zijn op 25 november 60 jaar getrouwd. In hun woning in Reeuwijk-Brug vertellen ze hoe ze elkaar leerden kennen op Koninginnedag 1959 en hoe hun liefde, gezin en inzet voor anderen al die jaren centraal zijn gebleven.

door Duarte dos Santos Estrafalhote

Jennie groeide op aan de Platteweg in Reeuwijk. “Dat was toen nog een zandweg,” vertelt ze. “Alleen de auto die de melk kwam halen reed er. Als je met de fiets moest uitwijken, lag je zo in de sloot.” Inmiddels staan er “kapitale huizen”, zoals ze het zelf noemt. Over het feit er veel veranderd is de afgelopen jaren, mag geen misverstand bestaan.

Via familie van Gouwenaar Theo, die een plashuis aan de Platteweg had, ontstonden er gemeenschappelijke vriendschappen in Reeuwijk. Op Koninginnedag 1959 sloeg de vonk definitief over. “Het ging eigenlijk heel snel,” zegt Jennie. 6 jaar lang hadden ze verkering voordat ze trouwden.

Op Dorp

Na het trouwen wilde het jonge echtpaar graag een eigen gezin opbouwen, daar hoort een eigen huis bij. Toch was dat midden jaren 60 niet veel makkelijker dan nu. De ouders van Jennie verhuisden van de Platteweg naar de Wethouder Venteweg, die later bij Gouda ging horen. Daardoor kwamen Theo en Jennie in een lastige positie terecht: in Reeuwijk kwamen ze niet in aanmerking voor een woning en in Gouda golden strenge leeftijdsregels voor inschrijving.

Uiteindelijk bood lokaal bouwbedrijf Bontenbal uitkomst. Hij had zes huizen gebouwd in de Hugo de Grootstraat in Reeuwijk-Dorp en één woning was nog beschikbaar. Op verzoek van Jennies zus, die ernaast woonde, werd dat huis weer uit de gemeentelijke verdeling gehaald. Het echtpaar wist, als niet fanatiek kerkelijk, goed te aarden in de katholieke enclave. Theo werd na enige tijd zelfs penningmeester van de carnavalsvereniging.

Eigen baasje

Theo is zijn hele werkzame leven meubelstoffeerder geweest. “Zelfstandig was ik al heel vroeg, ik was gewoon mijn eigen baasje,” zegt hij. Tot om en nabij zijn 67ste stoffeerde hij meubelen voor klanten, vooral in Reeuwijk-Brug en omgeving. Soms wordt hij door het uitoefenen van zijn vak nog herkend: “Hé, u heeft ooit mijn stoel bekleed,” zegt Theo wijzend. “Meestal heb ik geen idee wie het is, maar leuk is het wel!” voegt hij grappend toe.

Jennie heeft ook niet stilgezeten. Buiten kassawerk en winkelhulp, heeft ze lang in de administratie gezeten. Naast haar werk hielp ze trouw haar man met de boekhouding en het stoffeerwerk. Wel altijd met het oog op het gezin.

Mensenmens

Naast werk en gezin speelde vrijwilligerswerk een grote rol in hun leven. Jennie volgde een EHBO-opleiding, zat in het bestuur van de bridgeclub en is nog altijd actief bij het bridgen. Daarnaast klaverjassen Theo en Jennie samen in het wooncomplex waar ze wonen. “Het is er erg gezellig,” zegt ze.

Jennie is ook betrokken bij de bewonerscommissie en heeft veel contact met medebewoners. “Ik ben een mensenmens,” zegt ze. Ze houdt graag een oogje in het zeil bij oudere buren en helpt waar het kan. “Mensen komen niks vanzelf bij je brengen, je moet het ook zelf doen,” vindt ze. Theo helpt op zijn manier ook nog volop mee. Hij brengt plastic afval weg voor een buurvrouw en haalt eens in de 4 weken oud papier op.

Zijn grote hobby is echter het verzamelen van postzegels. Hij spaart een paar landen, waaronder Nederland en Australië, het land waar familie van Jennie woonde. Daarnaast is hij actief voor een organisatie die postzegels verzamelt voor mensen met een beperking. Met een groep vrijwilligers sorteert hij binnengekomen postzegels per land, waarna die terechtkomen bij gehandicapte verzamelaars, die ze gratis krijgen. Met een glimlach zegt hij: “Dus als iemand postzegels over heeft, mag u me altijd aanspreken. Ik kan er nog wel wat mee.”

Pure rijkdom

Het echtpaar kreeg twee kinderen, die allebei zijn getrouwd. Inmiddels zijn er zes kleinkinderen en drie achterkleinkinderen. Onlangs gingen ze met de hele familie uit eten. “Het is een mooi gezicht als ze allemaal aan tafel zitten,” zegt Jennie zichtbaar geroerd. “Daar kan geen bankrekening tegenop.”

Op de vraag wat nu het geheim is van een huwelijk van 60 jaar, hoeft ze niet lang na te denken. “Dat heeft te maken met geduld, met respect en met elkaar wat gunnen,” zegt ze. Terugkijkend voelen Theo en Jennie zich vooral dankbaar. Voor elkaar, voor hun gezondheid en voor hun grote, hechte familie. “Dat is pure rijkdom,” vat Jennie het kort samen.