‘Ook als je niets vangt, heb je het nog naar je zin’

BODEGRAVEN-REEUWIJK – In een waterrijke omgeving is weinig zo herkenbaar als het beeld van een visser tussen het riet met slechts zijn hengel als metgezel. Maar wie denkt dat de hengelsport een eenzame bedoeling is, heeft het mis. Achter de lokale sportvisser schuilt een grote organisatie. De Bodegraafse Hengelsportvereniging (B.H.S.V.) bestaat al sinds 1950 en telt ruim 1500 leden. Daarmee is het de grootste sportvereniging in de gemeente. Wim Rutjens is al jaren secretaris van B.H.S.V. en weet als geen ander wat er zich aan de waterkant afspeelt.

door Duarte dos Santos Estrafalhote

Wat maakt de sportvisserij voor u zo mooi?

“Het is een échte buitenbezigheid. Je bent, meestal alleen, in de natuur bezig met wat er om je heen zoal gebeurt. Op het werk of thuis is het druk en aan de waterkant valt dat allemaal weg. Het is ontspanning. Of je wat vangt of niet, maakt eigenlijk niet uit. Als je niets vangt, heb je het nog naar je zin. Je zit er toch mooi. Regen of wind is geen spelbreker. Althans voor mij dan, ik ben geen mooiweervisser.”

Hoe bent u zelf ooit bij de B.H.S.V. terechtgekomen?

“Ik ben eigenlijk van oorsprong uit de ‘vogelwereld’ gekomen. Ik heb 35 jaar lang kanaries en parkieten gehouden en zat bestuurlijk in een vogelvereniging. Uiteindelijk ben ik verhuisd voor mijn baan en moest ik mijn vogels wegdoen. Vissen kende ik al van jongs af aan. Zonder twijfel heb ik het vissen weer opgepakt. Van het een kwam het ander en uiteindelijk ben ik actief geworden bij de hengelsportvereniging.

Ongeveer 7 jaar geleden kreeg ik bij B.H.S.V. een bestuurlijke functie. Dat kwam omdat de secretaris, Cees van Peperstraten, destijds een dagje ouder werd en het voor hem moeilijk was om alle werkzaamheden te blijven doen. Ik hielp hier en daar al bij de wedstrijden, dus hebben ze mij toen gevraagd of ik hem wilde opvolgen. Ik kan moeilijk ‘nee’ zeggen. Nu ben ik de secretaris, haha!”

Waar houdt u zich als secretaris bij de vereniging mee bezig?

“Het is een flinke klus. Ik ben voor verschillende taken verantwoordelijk, bijvoorbeeld als het gaat om het organiseren van vergaderingen, evenementen en wedstrijden. In het begin werden de viswedstrijden op woensdagavond en zaterdagochtend gehouden. Door diverse leden is er voorgesteld om op dinsdagochtend een wedstrijd te organiseren, in het bijzonder voor gepensioneerden. We gooien nu met een tiental vissers onze hengels uit op dinsdag- en zaterdagochtend. Dat is altijd gezellig!”

Verder zijn we ook veel bezig met het verbeteren van onze faciliteiten. Denk aan het beheren van het viswater, aanleggen van visstijgers en uitzetten van vispopulaties. Dat zijn zaken die onze vereniging aantrekkelijk maken. Net voor de coronapandemie hebben we een schitterend pad aangelegd rondom onze Nico Eppingplas. Nu is die plas aan twee kanten ‘bevisbaar’. Hier zijn we nog steeds erg trots op!

En dan natuurlijk nog een ander belangrijk onderdeel: omgaan met de politiek. Want er komt nog best wat regelwerk bij kijken, zeker als het gaat om vergunningen. Momenteel hebben we te maken met de strenge parkeerregels rondom ons viswater aan de Groote Wetering op het bedrijventerrein Broekvelden in Bodegraven. Op werkdagen van 7.00 uur tot 16.30 uur, moet je daar nu een parkeervergunning hebben. Toen we het nieuws hoorden, moesten we echt even slikken. We hebben 15 parkeervergunningen, maar dat is te karig met ruim 1500 leden.

Na veel gesprekken met de gemeente en Rebema, de parkeerbeheerder, hebben we nu een tijdelijke oplossing gevonden. Leden kunnen nu doormiddel van het invullen van een digitaal formulier een parkeerplek reserveren. Het is wat onhandig voor de oudere leden, maar voor nu beter dan niets. We hopen snel op meer ruimte, zoals je wel begrijpt.”

Buiten jullie eigen leden, wat betekent de club voor de lokale samenleving?

“Dat zit ‘m vooral in het mensen naar de waterkant krijgen, en niet om alleen te vissen. Zo zijn we enorm bedreven met het geven van educatieve presentaties aan basisschoolklassen. Samen met vismeester van de Sportvisunie en onze voorzitter Sipko Sipkens, die een achtergrond heeft in het onderwijs, geven we kinderen visles. Eerst krijgen de kinderen theorie: wat leeft er in en rond het water en hoe onthaak je een vis op de juiste manier? Daarna gaan we naar de waterkant, meestal bij de Rijngaarden.

Wij zorgen voor hengels en materiaal. Dan gaan we anderhalf uur vissen. De reacties zijn prachtig. Sommige kinderen vinden het spannend en durven een vis eerst niet vast te pakken. Anderen juist wel. Iedereen doet op zijn of haar manier mee. En zeg nou eerlijk, samen aan het water is toch veel leuker dan de hele dag met je snufferd achter zo’n telefoontje?”

De hengelsportvereniging organiseert ook evenementen voor een nieuwe generatie sportvissers. - B.H.S.V.

Verder vinden wij het ook belangrijk om ook met oudere mensen op stap te gaan. Dit doen we met het initiatief genaamd ‘Samen Vissen’. Het is eigenlijk hetzelfde als we met de scholieren doen, maar dan met bewoners van de Vijverhof. Lekker naar buiten, actief bezig zijn en herinneringen ophalen. Je ziet die mensen dan helemaal opleven.”

Zijn er sinds de oprichting van de vereniging zaken veranderd binnen de hengelsport?

“Zonder enige twijfel, ja! Vooral als het gaat om hoe we nu met de dieren en de natuur omgaan. Daarin zijn grote stappen gezet. We zijn veel zuiniger geworden op de vissen. Zo gebruiken we onder andere haakjes zonder weerhaken en een speciale onthaakmat die geen schade veroorzaakt aan de vissen. Ook gebruiken we grotendeels loodvrij materiaal. 

Buiten dat er regels zijn, doen we ons uiterste best te handhaven wanneer we zien dat mensen zich niet aan de regels houden. Mensen durven elkaar ook nog aan te spreken als er toch iets misgaat. Ik zie dat we met z’n allen steeds meer realiseren dat we een verantwoordelijkheid hebben tegenover de natuur. Dat is dus positief.

Waar ik van baal is dat er organisaties zijn die ons afschilderen als een stelletje barbaren. Dat zie je vooral in de grote steden waar vissen iets illegaals begint te worden. Doodzonde, zeker als je snapt dat wij in zekere zin aan natuurbeheer doen. Wanneer er sprake is van grote vissterfte dan zijn wij het die onze handen uit de mouwen steken om de schade te beperken. Dat besef lijken de organisaties die alleen kritiek leveren niet te hebben, helaas.”

Waar hoopt u dat de vereniging over 10 jaar staat?

“Ik hoop dat we dan nog mogen vissen. Op de lange termijn zie ik wel wat beperkingen. Het grootste deel valt en staat met de politieke mening over de hengelsport. Maar ik hoop dat wanneer we verantwoord blijven vissen, er ruimte blijft voor onze bijzondere sport en mooie vereniging.”