Liefdesverklaring in plaats van een busrit

REEUWIJK-BRUG - Pieter was de enige jongen van het predikantengezin Warmenhoven dat uit acht kinderen bestond. En dus werd hij vernoemd naar zijn vader, een graag geziene dominee. Als gezin verhuisden ze naar Badhoevedorp, waar Pieter een vriend vond in Tado, de broer van Lonneke de Jonge. Zo kon hun liefde langzaam opbloeien. Op 12 juli hebben ze hun 60-jarig huwelijk gevierd.

door Marlien van Leeuwen

“Zullen we samen met de bus naar huis reizen?” had Pieter (85) in een brief naar Lonneke (83) geschreven. Beide studeerden en woonden destijds in Amsterdam. Pieter studeerde aan de kweekschool (voorloper van de pabo) en huurde er een kamer voor 20 gulden per week. Lonneke woonde intern op het Luther Diaconessenhuis, waar zij werd opgeleid tot verpleegkundige.

Gezellig toch, samen met de bus? Maar Pieter had andere plannen, hij nodigde haar uit op zijn kamer waar hij haar zijn liefde verklaarde. Daarna moesten ze alsnog met de bus naar huis, want bij de kamerhuur zat het weekend niet inbegrepen.

Studenten op wacht

Uiteraard waren er geen jongens welkom daar in het diaconessenhuis. Dus keken de medestudenten of de kust veilig was als Pieter kwam en evenzo als hij wegging. De onderlinge aantrekkingskracht was groot. Voor Pieter was Lonneke een mooie vrouw en zij viel voor zijn warme hart voor het onderwijs. En een zoon van de dominee, dat had ook wel wat.

Na 2 jaar waren ze verloofd en het jaar daarop trouwden ze op het stadhuis van Badhoevedorp. Kort daarvoor is Pieters vader overleden, maar een oom kon de kerkelijke inzegening alsnog voltrekken. Twee schattige bruidsmeisjes traden aan in jurken die de moeder van Lonneke zelf had genaaid, uiteraard naar het model van de bruidsjurk, die zij uit dezelfde stof had getoverd. Stel je voor, op de foto werd de lange sleep meegenomen door de wind bij de vijver voor de kerk. Een mooi paar!

Zeeuws-Vlaanderen

Het echtpaar vertrok naar Zeeuws-Vlaanderen, waar Pieter als schoolmeester aan het werk ging. “De kinderen en hun ouders waren niet altijd even makkelijk te verstaan,” kan Pieter zich nog herinneren. Hun zonen Robbert en Maarten zijn er geboren. Pieter wilde graag aardrijkskunde studeren, maar zonder Zeelandbrug was de route naar de universiteit destijds niet te doen. Zo vertrok het gezin naar Krimpen aan de Lek. Dat leverde een betere verbinding op en ook hier had Pieter gelukkig fijne collega’s op de nieuwe lagere school.

Geen proefles

Het werd tijd om terug te keren naar het Reeuwijkse. Als zoon van de voormalig predikant hoefde Pieter geen proefles te geven en werd hij, als enige sollicitant, met een goed gevoel aangenomen op de School met de Bijbel, de voorloper van de Regenboog, in het schoolgebouw waar nu het Medisch Centrum is gevestigd. Pieter werkte er graag en in die bijna 30 jaar mocht hij kinderen van kinderen lesgeven. Pieter was de ‘grapjesmeester’ met wie kinderen maar wat graag stoeiden.

Gehooronderzoek

Toen zoon Maarten 9 jaar werd, ging Lonneke in het huidige Groene Hart Ziekenhuis als verpleegkundige op de KNO-afdeling aan het werk. Een van de KNO-artsen vroeg haar al snel of ze de opleiding audiometrie wilde volgen. Zo kon Lonneke met de gehooronderzoeken die zij afnam belangrijke informatie aan de vijf KNO-artsen van het ziekenhuis verstrekken. En dat 28 jaar lang.

Beginnen met leven

Pieter kon al met zijn 62e stoppen vanwege de VUT en ook Lonneke gaf haar baan op. De tijd van louter leuke dingen doen duurde één jaar. Daarna hebben beiden zich als vrijwilliger voor diverse organisaties ingezet. Als ‘buitenstaander’ kon Lonneke een luisterend oor bieden in de laatste levensfase van bewoners in het hospice van Gouda. Pieter zette zich in voor de Oudheidkamer, gaf les aan asielzoekers en uiteraard was hij als scriba aan de kerk verbonden.

Voor het vele vrijwilligerswerk ontving Pieter een lintje. Uit bescheidenheid wil Pieter dat niet in de krant, Lonneke is er echter apetrots op. En zoals dat in een goed huwelijk gaat, vinden ze de gulden middenweg. Volgens Lonneke zijn ze 60 jaar heel gelukkig geweest, wat Pieter beaamt met een dikke glimlach.