Christelijk-sociaal

Laat ik hier als lid van de ChristenUnie nu eens een knipoog geven naar de columniste van vorige week, mijn gewaardeerde collega raadslid geheel aan de overzijde van de Raadzaal. Zij schrijft: “Liberalisme betekent dat mensen zoveel mogelijk zelf mogen bepalen hoe zij hun leven inrichten.” De overheid of anderen leggen ons niets op. Iedereen is vrij om zijn eigen keuzes te “maken op het gebied van werk, onderwijs, cultuur en geloof zonder onnodige inmenging van de overheid of anderen. … Je bent er zelf verantwoordelijk voor om jouw leven op een prettige manier in te richten.” 

Het is een bekende omschrijving van het liberalisme en ik ben het daar niet mee oneens. Het is zelfs een vrucht van het protestantisme. In vrijheid draagt iedereen dus de verantwoordelijkheid voor zijn eigen leven. Bemoei je niet met mij, ik bemoei me niet met jou. Geen inmenging. Maar zo gaan we op weg naar een armetierige samenleving. Dit liberalisme is bij lange na niet genoeg! De samenleving schiet er bij dit liberalisme altijd bij in, evenals de kwetsbaren en het kwetsbare (milieu). Alles wat niet ‘op een prettige manier’ voor zichzelf kan zorgen. 

En het grappige is, mijn collega vindt dat ook. Ze is helemaal niet liberaal. We moeten respectvol zijn en zorgvuldig - zo lees ik. Ik moet rekening houden met de rechten en belangen van anderen. Daar komt nog bij: ‘ik moet anderen helpen wanneer en zolang ze het nodig hebben.’ Maar als ik daar nou geen zin in of geen tijd voor heb, nu niet, nooit niet? Andere belangen gaan echt bij mij voor! Wat heb je als liberaal hier dan tegenin te brengen? Waarom schrijf jij mij voor wat ik moet doen? ‘Ieder voor zich’ is toch ook prima? Of ga je mij nu toch vertellen hoe ik me moet gedragen? Ja dus, er worden een heleboel waarden - ik zou bijna zeggen christelijke waarden - voorgeschreven. Gelukkig maar!

Johan Langelaar, ChristenUnie