Tussen de bonen en de besluiten

Zomer. Tomaten kleuren rood, courgettes groeien sneller dan je ze kunt eten en op Bouwlust wordt al jarenlang gezaaid, gesnoeid en geoogst. Maar boven die tuinen hangt inmiddels een flinke politieke wolk.

Dat Bouwlust niet eeuwig op deze plek kan blijven, weten de tuinders ook. Stedin heeft ruimte nodig en Zoutman-West komt eraan. Daar gaat de discussie voor mij inmiddels niet meer over. Wel over wat je mensen onderweg belooft.

In mei spraken we in de commissie uitgebreid over Bouwlust. Toen vielen woorden als compensatie, gelijke behandeling, rechtvaardigheid en menselijke maat. Er werd gesproken over meedenken over een passende vergoeding. En over het uitgangspunt dat mensen die nu moeten vertrekken niet slechter af zouden zijn dan degenen die later aan de beurt zijn. Dat vond ik belangrijk.

Daarom schuurt de recente raadsinformatiebrief. Daarin blijft vooral een inspanningsverplichting over om een andere plek te zoeken en naar verhuiskosten te kijken. Wie niet tekent, kan uiteindelijk zelfs zonder vergoeding moeten vertrekken. Dat voelt voor mij mager na wat eerder in de commissie is besproken.

Een betrouwbare overheid hoeft niet alles te kunnen oplossen. Maar inwoners moeten wel kunnen bouwen op wat er namens die overheid is gezegd. Ook tuinders weten: wat je zaait, oogst je later. Laten we er daarom voor zorgen dat we bij Bouwlust niet alleen grond verplaatsen, maar ook het vertrouwen dat we zelf hebben gekweekt.