Na vijf jaar verkering het ja-woord

DRIEBRUGGEN – Het weekendje Voorthuizen met alle nazaten en aanhang zit er al op. Het was een weekend vol gezelligheid in het versierde huisje, zo blijkt uit de stralende blikken als Henk en Wil er over vertellen. Kinderen, kleinkinderen én achterkleinkinderen, ze zijn er maar wat blij mee. Afgelopen zaterdag werd het feest voor familie en kennissen in Custwijc gevierd. 

door Marlien van Leeuwen

Zowel de bruid als de bruidegom komen uit een, in die tijd, middelgroot gezin dat ‘op’ Scheveningen woonde, zoals dat door de echte Schollekoppen gezegd wordt. Het gezin van Wil woonde op de derde verdieping van zo’n typische portiekwoning, waar Scheveningen er zoveel van heeft. “Je fiets zette je niet op straat,” zo beschrijft Wil de woningsituatie. “Die sjouwde je mee naar boven.”

Na 5 jaar verkering gaven ze elkaar in 1963 het ja-woord op 3 oktober in het gemeentehuis van Den Haag om vervolgens hun huwelijk in de Scheveningse kerk te laten inzegenen. De 23-jarige bruidegom in een gehuurd pak met hoge hoed, de 21-jarige bruid in haar zelf genaaide trouwjapon. “Het is hard gegaan,” kijkt de bruidegom terug op al die jaren samen. “We zijn beide rustig en terughoudend,” vult zijn bruid hem aan. “Het is geven en nemen, Echte ruzie hebben we eigenlijk nooit gehad.”

Jongemannen-vereniging

Via de broer van Wils vriendin kwam ze tijdens een strandwandeling van de christelijke jongemannenvereniging haar Henk tegen. Het was liefde op het eerste gezicht. Voor beide. Maar het duurde tot de dag vóór hij voor de eerste keer vier weken in dienst moest voor hij haar vroeg zijn meisje te zijn.

Dansles buiten de kazerne

Stijldansen hoorde bij je opvoeding. Henk beschrijft hoe hij met meerdere dienstmaten naar de dansschool in de buurt van de kazerne ging. “Allemaal in uniform, je had daar geen andere kleding. In de weekenden dat je naar huis mocht, reisde je in je legerkleding.” Wil leerde al voor zij naar de dansschool ging dansen van haar moeder, waarna ze op de christelijke dansschool aan de Mauritskade de finesses onder de knie kreeg.

Niet praten

Na het afronden van de toen 2 jaar durende huishoudschool is Wil bij een naaiatelier gaan werken. Van ’s morgens 8.00 tot ’s avonds 17.00 uur met een half uur pauze tussen de middag waarin de naaisters niet met elkaar mochten praten. Dat deed ze al voor een bedrag van 12,50 gulden per week!

Vakantie

In de 5 jaar dat ze met elkaar ‘liepen’, gingen ze samen op vakantie naar Henks tante in Rijssen. Henk beschrijft hoe ze drijfnat aankwamen: “Samen op de brommer, toen nog zonder helm, vanuit Scheveningen naar Rijssen. Zelfs de koffer (zoals al het andere in die tijd van karton) was drijfnat.” Bellen om te vertellen dat je heel aangekomen was, kon niet. Want, net als zoveel anderen, hadden ze geen telefoon. 

“Je kreeg de kans niet om samen te zijn,” beschrijft Wil de vakantie van jonge ongetrouwde stellen uit die tijd. “Henk sliep bij zijn neef op de kamer en ik in een apart kamertje. We hadden voorbeelden in de familie die moesten trouwen, dat wilden wij absoluut niet!” “Daarbij,” lacht Henk, “hadden we een houten vloer en piepende deuren!”

Oud vrouwtje

In 1963 had niemand een eigen huis. Zo ook Henk en Wil niet toen ze trouwden. Ze woonden in bij een oud vrouwtje. Hun oudste dochter Carla werd er geboren. “Pas als je een tweede kind kreeg, kwam je in aanmerking voor een woning,” beschrijft Wil de woningnood. “De gynaecoloog bevestigde mijn tweede zwangerschap, waarna we een huis met drie kamers konden betrekken.”

Niets gedaan

Henk is na het opkomen van zijn nummer bij de Koninklijke Landmacht gebleven. Hij was werkzaam bij de dienst die geschut en munitie testte. Hij werkte zich op van soldaat tot uiteindelijk AOO, oftewel Adjudant Onderofficier. “Het leger werkt met heel veel afkortingen!” 

Wil omschrijft haar moedertaken als “6 jaar niets gedaan”, tot Rob, hun tweede kind, naar de kleuterschool ging. Wat is dat toch met die moeders, alsof huishoudelijke taken samen met het evenwichtig grootbrengen van kinderen ‘niets’ is? Kinderopvang was er nog niet, dus werkte Wil onder schooltijd in de huishouding bij veelal Amerikaanse families. “Van 9.00 tot 12.00 en in noodgevallen woonden mijn twee zussen in de buurt. Zo was er altijd wel iemand die de kinderen op kon vangen.”

Henky man

Uiteindelijk is het gezin in Driebruggen beland. “Om daar nooit meer weg te gaan!” In 1995 is Henk uit dienst getreden en vanaf dat moment was hij de ‘Henky man’ van de familie: een man met gouden handen die overal een oplossing voor weet. En Wil werd een liefdevolle oppas voor andermans kinderen.