Terug van vakantie

Waar ik u vorig jaar meenam op mijn vakantie, neem ik u vandaag mee naar de terugreis van mijn ouderlijk huis in Heerlen naar mijn thuis in Bodegraven-Reeuwijk. Rijdend op de A2, met mijn vrouw en onze dochter van vijf, stopte de auto er plots mee in de omgeving van Echt; echt gebeurd, echt even schrikken. Maar op het moment dat je op de vluchtstrook staat, dan doe je echt alles voor een glimlach bij je dochter.

ANWB gebeld, wachten, weggesleept worden, wachten, auto total loss, wachten, leenauto ophalen, wachten en uiteindelijk met 5 uur vertraging thuisgekomen. Inmiddels zijn we een week verder en morgen gaan we ‘gewoon’ de ‘nieuwe’ tweedehandsauto ophalen. Voor mij, en misschien ook voor u, bijna een vanzelfsprekendheid. Maar soms is het verstandig om vraagtekens te plaatsen bij dingen die we als (bijna) vanzelfsprekend beschouwen. Zo realiseerde ik me de bevoorrechte positie waarin mijn gezin verkeert: iets gaat stuk en we kopen een andere. Dit geldt echter niet voor iedere inwoner van onze gemeente, zoals de 4 procent van de huishoudens met een inkomen rond het sociaal minimum.

Laten we als gemeenschap stilstaan bij het besef van bij elkaar horen en elkaar steunen. Juist nu de financiële situatie van de gemeente ons dwingt tot het maken van lastige keuzes. Daarom hebben wij als gemeenteraad unaniem ingestemd met een motie waarin we het college oproepen om de verhoging van de lasten voor onze inwoners te beperken. Samenwerken als gemeenteraad in het belang van de inwoner, daar word ik blij van. Waarbij wij als D66, zoals altijd, iedereen vrij laten, maar niemand laten vallen.