‘Ik kan weer zeggen dat ik weet wie ik ben’

BODEGRAVEN / WOERDENSE VERLAAT - Op 20 maart 2010 was de Broekveldselaan in Bodegraven het toneel van een vreselijk ongeluk. Michelle Kalshoven-van Middelkoop uit Woerdense Verlaat, toen 17 jaar, had een ongeluk met haar scooter en belandde in het ziekenhuis. Deze maand bracht zij een boek uit met haar verzamelde schrijfsels over haar leven sindsdien met Niet-Aangeboren Hersenletsel (NAH): ‘Gedichten & spinsels over het leven, het leven met NAH, mijn leven’.

Toen Michelle 14 jaar geleden in het ziekenhuis belandde, dachten de artsen eerst dat ze naast haar verwondingen ‘alleen’ een zware hersenschudding had. Maar na verloop van tijd kwam Michelle erachter dat er meer aan de hand was. “De simpelste dingen gingen niet meer of helemaal niet goed. We zijn terug naar de neuroloog gegaan en toen bleek dat er toch meer was gebeurd in mijn hoofd. Ik kreeg de diagnose NAH, Niet Aangeboren Hersenletsel. Zonder dat ik het wist was die avond van het ongeluk het einde van de Michelle van toen en het begin van de Michelle van nu geweest.”

Niets meer vanzelfsprekend

Het was het begin van een intensief proces met hulp, revalidatie, behandelingen, therapieën en het ontdekken van Michelles eigen nieuwe gebruiksaanwijzing. “Elke dag is - zacht uitgedrukt - een uitdaging geweest, en kan dat soms nog steeds zijn. NAH beïnvloedt mijn dagelijks leven echt in alles. Dingen die voor een ander vanzelfsprekend zijn, zijn dat voor mij niet. En ook niet voor ons gezin en onze omgeving.”

Zo zit Michelles week al snel vol. Niet per se omdat ze veel activiteiten te doen heeft, maar omdat haar belastbaarheid niet zo hoog is. “Ik ben veel sneller moe en het herstel van dingen die ik doe of meemaak duurt ook langer. Dan is je week al snel gevuld met dagelijkse dingen en het uitrusten daarvan of juist rustig aan doen omdat je weet dat je later in de week iets te doen hebt dat meer energie kost. Het is heel erg zoeken naar de juiste balans.”

Naast rustig aan doen, zoekt Michelle constant naar manieren om iets wat onmogelijk voor haar lijkt, toch te kunnen doen. “Ik probeer te genieten van de allerkleinste dingen en elke keer opnieuw mogelijkheden te zien waar dingen eerst onmogelijk lijken. Soms is het zelfs zo dat het hierdoor veel waardevoller is. Neem bijvoorbeeld dit interview, dat schriftelijk is afgenomen. Dat is niet wat de krant gewend is, maar aangepast en zo toch mogelijk.”

Gedichten en spinsels

Na het ongeluk is Michelle begonnen met het schrijven van gedichten. Deze ‘spinsels’ gaan over dingen uit Michelles leven met NAH, waar ze doorheen is gegaan of waar ze elke keer opnieuw tegenaan loopt. “Alles wat ik meemaak en waar ik doorheen ga, komt in woorden in mijn hoofd. Die woorden vormen zinnen en zo ontstaan mijn gedichten, mijn spinsels. Ze komen vaak spontaan opborrelen in mijn hoofd. Soms loop of ben ik ergens en dan pak ik snel mijn notities in mijn telefoon erbij, want dan komt er weer iets nieuws opborrelen.”

Lang had ze geen energie om iets met haar spinsels te doen, maar ze bleef wel schrijven. Steeds vaker dacht ze erover na om er een boek van te maken, maar ze had geen idee waar ze moest beginnen. Totdat de afgelopen jaren daar beetje bij beetje iets meer ruimte voor kwam. “Ik vond het zo zonde dat al die spinsels maar lagen te liggen zonder dat ik er wat mee deed. Ik kreeg steeds meer het verlangen om iets te kunnen betekenen voor een ander. Ik heb meegemaakt wat ik heb meegemaakt en ben door de dingen heen gegaan waar ik doorheen ben gegaan en dat is wat het is. Daar kan ik niks meer aan veranderen. Maar ik heb wél invloed op hoe ik op dit moment omga met deze dingen.”

Toen is Michelle gestart met haar Instagram-account @Miesspinsels, waar ze haar spinsels begon te delen. “Ik merkte dat een hoop mensen hier steun aan hadden of (h)erkenning in vonden. Mijn woorden werden door ze te delen de woorden voor een ander.” Ondertussen werkte ze beetje bij beetje, stapje voor stapje aan een boek. “Ik kan het soms zelf bijna niet geloven. Jaren geleden durfde ik niet hardop te zeggen dat ik droomde: ‘ooit komt er een boek’. Ik begon het soms zachtjes te zeggen en steeds vaker ietsje harder. En nu is daar dan toch eindelijk mijn boek. Zo bijzonder.”

Verder komen met schade

Michelle is nu 31 jaar en woont met haar man en twee hondjes in Woerdense Verlaat. “Zij betekenen veel voor mij. Ik ben volledig afgekeurd voor werk en dus veel thuis. Dan is het erg gezellig om die twee hondjes om mij heen te hebben en ze zorgen ook voor structuur. Zo begin ik de dag altijd met een wandeling buiten. Ondanks dat ik echt weleens verdriet heb en de dingen graag anders zou zien, ben ik ook blij en tevreden met mijn leven nu. Ik kan weer zeggen dat ik weet wie ik ben.”

Het boek ‘Gedichten & spinsels over het leven, het leven met NAH, mijn leven’ is te koop op boekscout.nl. Een deel van de opbrengst gaat naar de Hersenstichting. “Ik denk dat je geen NAH hoeft te hebben om je erin te herkennen. Het is een boek vol (h)erkenning waar iedereen op zijn of haar manier over kan meepraten. Zoals de ondertitel van mijn boek zegt: ’Omdat je niet altijd zonder schade een storm uit kunt komen, maar met die schade wel verder moet zien te komen’.”

Je komt niet altijd zonder schade uit een storm,
maar moet met die schade
wel verder zien te komen