Olifant

Natuurlijk is het mooi om individueel actie te ondernemen voor de natuur, maar zie je dan niet een grote boosdoener over het hoofd? In Tweespraak vraagt Martien Kromwijk Heidi Looy naar de olifant in de kamer.

Hoi Heidi,

Wat mooi, jouw succesvolle actie om de zwaluwnesten onder de Reeuwijkse bruggetjes te redden. Sowieso zie je de gemeente steeds beter bermbeheer toepassen. Dat helpt ook. Tja, en die muggen: gelukkig hebben wij een “eigen” stelletje vleermuizen dat al jarenlang bij zonsondergang aan de slag gaat in onze tuin. Daar moesten we ook maar zuinig op zijn.

Aan alle inzet voor meer biodiversiteit doen we met de burgerbeweging mijnklimaatpartij ook blijmoedig mee. Met acties voor meer bomen, geveltuinen, tegelwippen, aanleg van schoolmoestuinen.

We zijn ook deelnemer aan de Honey Highway, waarmee we lange linten met bloemenmengsels organiseren om de aantallen natuurlijke bestuivers als vlinders, bijen, wespen en andere insecten niet verder achteruit te laten gaan. Je kunt nog wat zakjes met dat zaad ophalen, Heidi.

En echt alle beetjes helpen. Maar terwijl wij als gewone burgers met zulke kleine beetjes ondersteunen, valt het wel op dat jij het grote euvel niet benoemt. Nederland bestaat voor meer dan 50 procent uit grasland, waarvan het merendeel is omgezet naar eenzijdig Engels raaigras, waarmee het nauwelijks nog waarde heeft voor deze bestuivers.

Dat je dat niet noemt, Heidi, is dat dan soms de “olifant in de kamer”, het moeilijke onderwerp dat in het gesprek maar gemeden wordt? Want let wel, beste boeren, burgers en buitenlui. Ja, de olifant in de kamer bestaat echt. Maar nee, aan díe olifant heb je niets in de natuur.

Hartelijke groet, 

Martien

PS Heidi, jouw vraag over ‘observer bias’ laat ik maar lopen. Dat waarnemers door vooringenomenheid zien wat ze verwachten, is iets wat jou en mij kan overkomen. Maar je kunt er niet de vele wetenschappelijke tellingen mee in twijfel trekken waarin de achteruitgang van aantallen vogels, vlinders, bijen en insecten wordt gemeten. Was dit als leuk grapje bedoeld of was het een gemene debattruc om verwarring te zaaien? Lees dan eens het boek van Ruben Mersch, ‘Waarom iedereen altijd gelijk heeft’. Daarin beschrijft hij dat onderbuikgevoel het meestal wint van de ratio: “mensen blijven hun eigen standpunt, gevoel of geloof verdedigen ook als feiten en data dat oordeel tegenspreken”.