Na regen komt zonneschijn

Heidi Looy wil terug naar de essentie in de politiek en laat zich inspireren door haar schapen.

Martien,

Na regen komt hopelijk zonneschijn. Het voorjaar lijkt eindelijk voorzichtig haar intrede te doen. Bij ons is het al een tijdje voorjaar door de komst van de lammetjes. Inmiddels staat de teller op 12 en ze doen het goed.

Het is een lust voor het oog om de jonge diertjes direct mee te zien gaan in de kudde. Ooien en rammen, jong en oud, ze trekken met elkaar op. Het Racka schaap is een dier dat samenwerkt. Daar kunnen wij als mensen iets van leren. Dagelijks aanschouw ik het wel en wee en deel het graag op social media. 

Het observeren en registreren is een leerzame en waardevolle leergang van kennis en informatie. En weet je wat het mooie is? Dit is ontstaan uit liefde voor het gebied en dat zonder subsidie of ronkende onderzoeksrapporten. En dat zien veel dorpsgenoten. Mensen vanuit de buurt, maar ook ver daarbuiten vragen naar het leven van de schapen. Er is veel interesse voor ze. Maar er zijn ook teleurstellingen. Iemand meldt anoniem dat de schapen niet goed verzorgd zouden worden. 

Stel je eens voor wat er dan gebeurt: er wordt dan een heel circus opgetuigd door die melding middels een telefoontje. Terwijl elk weldenkend mens, elke willekeurige voorbijganger, met eigen ogen kan zien hoe onze Racka schapen het naar hun zin hebben. Omdat ze geweldig verzorgd worden. We hebben onze handen vol gehad aan de controles die er volgden en het verzorgen van de bewijzen daarvan.

Zo gaat het met veel zaken heden ten dage. Mensen reageren ergens op terwijl ze geen idee hebben hoe het werkelijk zit. Ze stellen geen vragen, ze verdiepen zich niet in wat ze zien (hebben ze wel gekeken?). 

Zo hoorde ik laatst van een boer dat er een man op zijn erf stond die doodleuk meldde: “Uw land gaat weidevogel gebied worden”. Buitengewoon vreemd – niet de weidevogel, wel de man. Het zal je niet verbazen dat ik de weidevogels een warm hart toe draag.

En boeren, burgers en buitenlui doen, al dan niet via een collectief, veel voor de weidevogels. Zonder boer geen weide en zonder weide geen weidevogel, zo simpel is het nu eenmaal. Daarnaast beheer van de predatoren (rovers) en de kennis, kunde en ervaring van oudsher gebruiken om hen te ondersteunen. Dan hoef je geen weidevogelgebieden aan te wijzen, de weidevogels zijn er immers dankzij de boeren.

Geen sluwe praatjes of slimme geitenpaadjes, geen miljoenen die onnodig verdampen, en geen grond opeisen van rechtmatige eigenaren. Maar wel met het beleid dat zoden aan de dijk zet. De inmenging van de zogenaamde kennis van bureaucraten is de dood in de wei. Inmiddels ken ik ecologen (althans ze gebruiken de titel) die een sluwe slang niet van een gladde aal kunnen onderscheiden. Ze hebben namelijk geen idee waarover ze het hebben. Dat vind ik zorgelijk en onbestaanbaar. 

Maar ja, er gaat wel meer mis. Commotie vochtige toiletdoekjes en politieke reacties die het hebben over een ban. De wereld staat in brand en het gaat over vochtige doekjes?

De reacties op social media zijn gevarieerd, soms begrijpelijk, soms tenenkrommend. Vaak heeft men geen idee wat de impact is van het doorspoelen van andere zaken dan alleen plas en ontlasting. Toiletpapier is vanzelfsprekend, maar gebruik ook hier weer het gezonde verstand, alles met mate.

Sowieso is het een dramatisch beeld. Als je weet wat er dagelijks in het riool verdwijnt. Medicatie, drugs en drugsafval, olie en vetten, kattenbakkorrels, verbandmateriaal en ander, niet nader te definiëren rommel. Ga er maar aan staan. Regenbui, riooloverstort en we zijn weer een stapje verder af van de kaderrichtlijn water. KRW, het briljante plan van jaren geleden om het water schoner te krijgen. Dat vervolgens vanaf het moment dat er was even terzijde werd gelegd. Het had niet zo’n haast…

Maar nu kennelijk wel, het is immers zo 2027. Weet jij welke partijen dit hebben laten sloffen?