Als de angst regeert…

Afgelopen zaterdag is iets rechtgezet. Precies 82 jaar nadat twee Amerikaanse bommenwerpers neerstortten in de Noordzijderpolder is een monument onthuld voor de slachtoffers. Acht bemanningsleden kwamen om het leven, vier anderen raakten zwaargewond. Allemaal jongeren in de leeftijd van 21 tot 25 jaar!

Al in 1945 oordeelde de toenmalige burgemeester C. van Dobben de Bruijn dat dit monument er moest komen. Het bleef bij die belofte, totdat broers Wim en Nico Minnaard bij hun research voor een documentaire over oorlogsmonumenten binnen de gemeente op deze omissie stuitten. De stichting 4 mei Herdenking Bodegraven en de gemeente omarmden hun idee dit recht te zetten.

Zodoende herinnert sinds zaterdag een plaquette op de scheiding van begraafplaats Vredehof en Noordzijderpolder aan het ultieme offer dat de Amerikanen brachten voor onze vrijheid. Maar wat is daar een poppenkast van gemaakt. In het gemeentehuis ontstond de vrees dat complotdenkers die beweren dat in Bodegraven satanische kindermoorden zijn gepleegd, dit zouden aangrijpen voor een protest.

Die complotdenkers zijn al enkele keren veroordeeld, hun beweringen afdoende weerlegd, maar het gerucht wordt via bepaalde kanalen nog steeds gevoed. Zeker, dat is vervelend en bedreigend. Echter, je onthult een monument om degenen die hun leven gaven voor onze vrijheid te gedenken en je laat de angst regeren. Dat klopt gewoon niet met elkaar.

Media werd ‘verboden’ data te noemen, informatie bleef onder de gemeentelijke pet. Zo wist vrijwel niemand dat twee historische vliegtuigen precies om 11.58 uur zouden overvliegen als eerbetoon. Wel kregen pakweg 110 veteranen in onze gemeente een persoonlijke uitnodiging, met een bon ‘voor wat lekkers’. Burgemeester Michiel Grauss wilde na afloop lunchen met de Amerikaanse zaakgelastigde Marcus Micheli, aanwezig namens de ambassade, in een van de lokale restaurants. Andere genodigden kregen een broodje aangeboden in het rouwcentrum op Vredehof; niet iedereen vond dat onderscheid passend. Uiteindelijk aten Grauss c.s. net als de Amerikaanse delegatie een broodje mee met de rest. Gelijke monniken dus, niks mis mee toch?