Politiek als macht

Het was toch echt een rode kaart!

De voetballer Balogun, de grote held van team USA moest onmiddellijk het veld verlaten. Hij wist wat het betekende: ‘De volgende wedstrijd tegen de Rode Duivels ben ik er niet bij.’ Een aderlating voor het team.

Er kwam hulp uit onverwachte hoek. De machtigste man van deze wereld pleegde een telefoontje met de machtigste man van de voetbalwereld en de zaak was geregeld. Balogun stond weer in de basis en de voetbalwereld op zijn kop. Een staaltje machtspolitiek!

Je trekt je niets aan van het reglement, waarden als eerlijkheid en rechtvaardigheid voegen niets toe. Een typisch voorbeeld van wat we al veel langer zien. Machtspolitiek. Wat de president doet is goed, omdat hij het is die het doet. Hij is tenslotte de democratisch gekozen spreekbuis van het volk. Het verklaart waarom hij zich er niet voor schaamt. Het werkt, het resultaat is er en andere bazen zullen zijn voorbeeld volgen.

Het is wat we cynisme noemen; het is gif dat via het Witte Huis in heel de wereld wordt geïnjecteerd. Zouden we daartegen bestand zijn? Of worden wij ook vergiftigd?

Al gaat het hier slechts om een voetbalspelletje, de wereldwijde verontwaardiging en boosheid zijn toch hoopgevend. En ik mag hopen dat dit akkefietje voor de FIFAbaas nog een staartje krijgt. Op het vorige WK was het de beruchte kus die tot ontslag van een bobo leidde, laat het dit keer een kaart zijn. Een rode graag, want cynisme betekent het einde van elke politiek.

Het gaat in de politiek niet alleen om macht, minstens zo belangrijk zijn de waarden waarop zij is gebaseerd. Dát is zelfs haar kern.

Johan Langelaar, ChristenUnie-commissielid