Dromen in het veen

Wie in de begroting de duurzaamheidsparagraaf leest, waant zich in een droomwereld met praattafels en feelgood-campagnes. IJverig tellen we een paar honderd tochtstrips en vieren we anderhalve hectare zonnepanelen langs het asfalt alsof we zojuist de aarde eigenhandig hebben gered.

Maar intussen draait het gemeentebestuur om de hete brij heen: het veenweidegebied. Terwijl onze bodem zakt en de funderingen het begeven, verdwijnt er jaarlijks meer dan tweehonderdduizend ton broeikasgas uit onze weilanden, evenveel als de uitstoot van alle industrie, huishoudens en verkeer samen. En wat staat daarover in de begroting? Nauwelijks iets. Geen ambitie, geen cent, geen plan. Als je het niet meetelt in het grafiekje, bestaat het immers niet. Struisvogelpolitiek van het zuiverste water. En de huizenbezitter mag straks opdraaien voor de kosten van funderingsherstel.

In plaats van boeren te steunen in het zoeken naar alternatieven, blijft het College keuzes ontwijken ‘Wij hebben als gemeente de oplossing niet voorhanden’. Ook zoekt het ook nog eens doelbewust ruzie met Den Haag en het provinciehuis. Windmolens langs de N11 of A12 worden categorisch geblokkeerd onder het mom van ‘onze trotse polders beschermen’. Maar met loze beloftes en zonnepanelen op daken haal je de afgesproken doelen niet.

Wie weigert serieuze keuzes te maken, dwingt de provincie straks gewoon tot ingrijpen. Dan beslist de gedeputeerde waar de turbines komen te staan zonder dat Bodegraven-Reeuwijk nog iets te vertellen heeft.

College, word wakker! Steek de handen uit de mouwen voor ons veen en neem regie voordat een ander het voor ons doet!