Van een dans in Harmelen naar 60 jaar huwelijk

BODEGRAVEN - Stijldansen hoorde zo’n beetje bij je opvoeding. Vrijwel alle jongens en meiden gingen naar de dansschool om het ‘quick quick slow’ onder de knie te krijgen. Gijs was een serieuze ballroomdanser, had zelfs zilver gehaald. Johanna, volgde ook danslessen maar het ging haar vooral om de lol met haar vriendinnen. Gelukkig had Johanna gevoel voor ritme en als je partner goed kan leiden, zwier je toch over de dansvloer. Wat bij die eerste dans begon, heeft een huwelijk van maar liefst 60 jaar gebracht voor de inmiddels 84-jarige Gijs en zijn 82-jarige Johanna.

door Marlien van Leeuwen

De datum van de eerste ontmoeting ligt nog vers in het geheugen: 18 februari 1964. Een carnavalsavond in het Wapen van Harmelen. Gijs gekleed in zo’n boerencarnavalskiel met een rode zakdoek om zijn nek. Johanna als Oostenrijks meisje, met zo’n klein schortje voor en een bloesje met kantjes. Johanna was er samen met een vriendin. Volgens Gijs kon haar vriendin niet dansen, waarna hij Johanna ten dans vroeg. Dat klikte. Maar zij hield de boot nog even af: “Je belt volgende week maar een keer. Dan zien we wel verder.” Vervolgens stapte Johanna samen met haar vriendin op de scooter naar hun woonplaats Maarssen.

Grote gezinnen

Johanna kwam uit een gezin van veertien kinderen. Slaapkamers met tweepersoonsstapelbedden aan de ene kant van zo’n slaapkamer en een eenpersoonsstapelbed aan de andere kant. Jongens en meisjes natuurlijk gescheiden. Gijs was de oudste uit een rij die uiteindelijk uit elf kinderen zou bestaan. Zijn voordeel was dat hij als oudste als eerste in de teil mocht op zaterdag. Lekker schoon en warm water dat steeds minder werd tegen de tijd dat de laatste aan de beurt was. De meisjes als allerlaatste en dan moest je als jongen wegwezen.

Voetbal of verstoppertje

Gijs woonde in Woerden, zijn vader was bouwvakker. Alle kinderen moesten meehelpen met alle taken in en om het huis. Als oudste nam hij ook zijn jongere broertjes mee naar school. Gijs schetst een beeld hoe hij lopend met drie van hen af en toe weleens een tik uitdeelde als ze ongehoorzaam waren. Als al het werk gedaan was vermaakte je je buiten, met voetbal of verstoppertje. Iedereen speelde buiten tenzij het heel slecht weer was.

Johanna was de op één na jongste en boven haar vrijwel allemaal jongens. Ook bij haar had ieder kind zijn eigen taak. Tegen de tijd dat Johanna zo’n tien jaar was, zat haar oudste zus al in het klooster en de twee daarop waren al getrouwd. Voor de kolenhandel van haar vader hing er al wel een telefoon aan de muur. Het opnemen ervan was alleen aan haar moeder. Als een van de eersten hadden ze een douche thuis. Zo kwamen de roetzwarte mannen aan het eind van de dag toch weer schoon aan tafel.

Lintbebouwing

Woonde Gijs in de stad, Johanna woonde aan een lange weg van lintbebouwing. De tijd dat vrijwel niemand een auto of telefoon had. Dat maakte dat de dokter vrijwel elke dag in zijn auto door het buitengebied van Maarssen reed. Als hij ergens een stok met een wit stuk laken zag staan, wist hij dat hij daar een visite moest afleggen.

Dansen bij Tivoli

Gijs had daadwerkelijk naar Johanna gebeld. Hij kwam haar ophalen met zijn auto om naar de film te gaan. Dansen bij Tivoli in Utrecht werd een terugkerend gebeuren. Er was zeker een klik, maar direct tot over hun oren waren ze in het begin zeker niet. Maar na een paar maanden was het dik aan.

Negen volgauto’s

Ze trouwden, zoals gebruikelijk in de woonplaats van het meisje. Eerst voor de gemeente daarna voor de kerk, waar maar liefst drie heren voorgingen; één pastoor en twee kapelaans. De trouwauto van de bruid en de bruidegom werd gevolgd door negen volgauto’s voor al die broers en zussen! Dat kostte wel een paar guldens, maar niemand had nog een auto.

Een huisje in de Meije was hun eerste stek. Elke ochtend vertrok Gijs zo rond vier uur naar Steenbergen waar hij vrachtwagenchauffeur was en ‘s avonds laat kwam hij pas weer thuis. Stel je voor, kom je uit een groot gezin en zit je daar als vrouw zijnde de hele dag alleen thuis. De saamhorigheid van de Meije zorgde gelukkig voor veel gezellige burenavonden. Vanaf het moment dat hun zoon Cristian werd geboren is Gijs bij de Bodegraafse Drankenunie gaan rijden en verhuisde het jonge gezin naar Bodegraven.

Ambtsketting

Vlak voor burgemeester Michiel Grauss komt bellen de kleindochters samen met hun ouders aan. Een vrolijke drukte brengen Leonie (5) en haar zus Aniek (4) mee. De dames zijn wel benieuwd naar het bezoek van de burgemeester. De ambtsketting, zorgvuldig verpakt tegen beschadigen, wordt bewonderd. Schakel voor schakel krijgen de zussen uitleg over de wapens van de verschillende kernen. Burgemeester Grauss weet hen tot het laatste wapen toe te boeien. Niet alleen de zussen ook de volwassenen zijn geboeid door de mooie uitvoering van alle wapens en de protocollen rond zo’n ambtsketting. Vooruit, vandaag gaat iedereen met het diamanten bruidspaar op de foto!