‘Als moeder sta je 24 uur per dag, 7 dagen in de week aan’

NIEUWERBRUG - De voordeur is versierd met witte en zilveren ballonnen. Het bruidspaar zit samen met een deel van hun kinderen en kleinkinderen aan de voorkant van het huis in het zonnetje van een van de laatste zonnige oktoberdagen. Gedurende het bezoek van burgemeester Michiel Grauss komen er steeds meer nazaten bij. Vanavond gaan ze met zijn allen het feest vieren, lekker uiteten in Woerden.

door Marlien van Leeuwen

Twee verschillende karakters bij elkaar. Zolang je die verschillen accepteert en niet alleen neemt maar ook geeft, komt het wel goed. Volgens Wim en Gerda, beiden 81 jaar, is dat de sleutel tot succes. Eigenlijk hebben ze nooit echte ruzie gehad. Ze kennen elkaar door en door. Dat heb je als vanaf je zestiende al samen bent.

Drumband

Gerda was destijds majorette bij de drumband van Woerden met de Oudhollandse naam Houvast. Wim speelde bij de drumband Kunst en Arbeid van Nieuwerbrug. Hij trommelde er, speelde mondharmonica en werd later de tambour-maître. Tijdens een van de concoursen kwamen ze elkaar tegen. Op een volgend concours kwamen ze elkaar wéér tegen. Gezellige gesprekken en daarbij was zij een mooie meid met een mooie persoonlijkheid en omgekeerd viel Gerda voor zijn persoonlijkheid iemand die verantwoordelijkheid uitstraalde.

Per toeval kwamen ze elkaar in de Voorstraat in Woerden wéér tegen. Met de woorden: ‘Hé, wij kennen elkaar’ was het gesprek begonnen. En volgens Wim moest je dan als man om verkering vragen. Gelukkig zei ze ja! Na ongeveer een half jaar begrepen wederzijdse ouders wel dat er wat gaande was. Moest Wim naar haar ouders om min of meer gekeurd te worden. Zo ging dat, ouders hadden ook een stem in het kapittel. Wim kwam door de keuring.

Op doktersadvies

Zestien jaar, dus waren ze vooral bezig met werk en verenigingsleven. Na drie jaar waren ze verloofd en na zes jaar trouwden ze ‘op doktersadvies’. Gerda was naar de huisarts gegaan omdat ze zich zo anders dan anders voelde. De methode van ‘voor het zingen de kerk uit’ bleek toch een minder goede anticonceptie. En dan trouwde je op doktersadvies. Hun dochter Hilda werd al snel in het daggeldershuisje aan de Bree geboren.

Niet veel later overleed de vader van Wim, zijn moeder verhuisde naar Bodegraven en zo kwam de ouderlijke woning aan de Johan Willem Frisostraat vrij. Ze zijn erin getrokken en wonen er nog altijd. Na Hilda kregen ze nog drie dochters: Corina, Gerie en Regina. Vanaf het moment dat hun kinderen geboren waren is Wim gestopt met zijn beroep als vrachtwagenchauffeur van de firma Broersma in Bodegraven. Hij wilde zoveel mogelijk bij zijn meiden zijn.

Moeders blijft thuis

Vanaf het begin was het helder dat Wim voor de kost zou zorgen en Gerda voor de kinderen. Wim heeft diep respect voor de moeder die Gerda was (en is!) Wim: “Als moeder sta je 24 uur per dag, zeven dagen in de week aan.” Wim werkte als stoffeerder aan grote projecten als ziekenhuizen, de vloeren van onder andere het AMC en UMC zijn gelegd door Wim. Gerda naaide zeker in de beginjaren, toen de dochters nog klein waren, regelmatig hun kleding. Zo gebruikte ze haar vaardigheden van haar werk als coupeuse bij verschillende naaiateliers, nu thuis. Handwerken doet Gerda nog altijd met veel plezier.

Met de caravan

Vakanties werden met de caravan gevierd. In het voor- en naseizoen op een vaste plek in Nederland. En de schoolvakantieweken trokken ze door heel Europa. Een vrij grote auto zodat de vier meiden op de achterbank pasten. En altijd zingen! Of spelletjes als ik zie, ik zie wat jij niet ziet. “Makkelijke meiden,” volgens Wim, “Het ging altijd goed.”

Verenigingsleven

Muziek, badminton, linedance en ook voetbalvereniging Rijnstreek konden op hun inzet rekenen. Wim werd er na 57 jaar erelid. Als scheidsrechter heeft hij het nooit moeilijk gehad. Wim: Je moet zelfvertrouwen uitstralen, je bent tenslotte de leider op het veld. Datzelfde gold voor mijn rol als tambour-maître. Dan ben je als de dirigent van het koor. Je geeft aan welke muziekstukken er gespeeld worden, houdt de verkeerssituatie in de gaten. Duidelijke opdrachten, dan weet iedereen waar hij (of zij) aan toe is.

Als burgemeester Michiel Grauss met de bos bloemen uit naam van de gemeente komt, komen alle nazaten naar buiten. De vier dochters kregen in totaal zes kinderen en inmiddels zijn er ook drie achterkleinkinderen. In een cirkel kijken ze toe hoe opa en oma met de burgemeester op de foto gaan. Blijft bijzonder hoe je als twee individuen uiteindelijk met zovelen je 60-jarig huwelijk kunt vieren!