Na 43 jaar laten Ron en Carla Hogendoorn hun levenswerk los

REEUWIJK- Na 43 jaar ondernemerschap draagt Ron Hogendoorn het bedrijf over aan de volgende generatie en neemt hij afscheid van zijn rol als ondernemer. Wat begint als een zakelijk besluit, groeit uit tot een veel groter proces. Want stoppen met een bedrijf is afscheid nemen van een ritme en een manier van leven die decennialang allesbepalend was voor Ron en zijn gezin.

door Peggy van Leeuwen

Het moment waarop zij besloten te stoppen staat Ron, die in februari 65 wordt, nog scherp voor de geest. “Dat was eind vorig jaar. Je loopt tegen moeilijkheden aan, tegen strubbelingen en regelgevingen. Pas daarna neem je echt de definitieve beslissing: nu ga ik stoppen.” Het besluit kwam niet lichtzinnig tot stand. “Een bedrijf beginnen is relatief makkelijk, maar stoppen na 43 jaar, daar komt zóveel bij kijken.”

Emotionele impact

De zakelijke kant is ingewikkeld, maar minstens zo groot is de emotionele impact. Had hij daar een plan voor? Ron schudt zijn hoofd. “Nee. Dat is nog een verrassing, hoe dat gaat.”

Eén ding staat voor hem in elk geval vast: hij weet waar hij alert op wil blijven. “Ik moet er voor waken dat ik niet in allerlei besturen en commissies ga zitten.” Ron blijft actief als voorzitter van bedrijventerrein Zoutman en als bestuurslid van Zalencentrum De Brug. “Dat blijft. Het is zeker niet de bedoeling er meer tijd in stoppen. Straks ben ik dan drukker dan toen ik werkte,” zegt hij lachend. Zijn vrouw Carla voegt daaraan toe “Daar ga ik echt voor waken.” 

In het systeem

Of dat gaat lukken, vraagt Carla zich hardop af, gevolgd door een grinnik. “Dat is heel moeilijk. Laten we wel wezen: 43 jaar lang stond hij elke ochtend op, ging naar de zaak, maakte de planning voor de dag en hield klanten tevreden. Dat riedeltje zit in zijn systeem.”

Zelf ziet Carla het ook als een afscheid. “Het is een hele nieuwe manier van leven. We hebben zo lang dagelijks als gezin samengewerkt; dat verandert. Daar moeten we allemaal een balans in vinden.”

Ritme

Ron voelt wel de behoefte om actief te blijven. “Ik wil naast mijn vrijwilligerswerk nog wel iets doen, misschien in advieswerk. Voor mij zit de grootste uitdaging in het wegvallen van het dagelijkse ritme. Ik hoefde nooit na te denken wat ik moest doen. Er was altijd wel iets. Als ik er nu over nadenk dat ik niks te doen heb en moet bedenken wat ik vandaag ga doen, dan word ik gek.” 

Overdragen

De installatietak gaat over naar het bedrijf van zijn zoon Yoeri. “Volgend jaar is een jubileumjaar, dan bestaat HITECH installaties 10 jaar,” zegt hij. “Achteraf voelt de overname van het installatiewerk als een puzzel die in elkaar valt. Ik heb een groter pand gekocht, was al langer op zoek naar personeel en nu komt alles samen.” Hij heeft veel geleerd van zijn vader en moeder, maar gaat de installatietak een eigen twist geven. “Ik denk dat dat ook goed is, want er is veel veranderd.” Ron vult dat aan: Er zit een generatieverschil in, dus ja, logisch dat hij zijn eigen pad gaat volgen. Ook het werken aan duurzaamheid is nu veel belangrijker.” De overstap naar personeel is nieuw voor Yoeri . “Per januari heb ik iemand in dienst. We gaan het samen fiksen. Ik heb daar ontzettend veel zin in.”

Zoon Yoeri neemt de installatietak vol trots over.  - Kijk op BR

Vakmanschap

Wat Yoeri van zijn vader meeneemt? “Wij zijn geen cowboys en geen prijsvechters. We staan voor kwaliteit en vakmanschap.” Ook voor oudste zoon Yvan breekt een nieuwe fase aan. Hij was verantwoordelijk voor de showroom en algemene zaken binnen het bedrijf. “Ik ben blij dat mijn broertje doorgaat met het installatiewerk. Na 18 jaar ben ik toe aan iets anders. Ik heb veel ervaring opgedaan, maar weet nog niet precies wat ik ga doen. Begin volgend jaar kijk ik wat er op mijn pad komt.”

Trots loslaten

Carla kijkt met trots naar haar man en kinderen. “We hebben altijd als gezin samengewerkt. Dat was normaal. Maar nu is het tijd voor iets nieuws. Voor iedereen.” Ron voegt daaraan toe: “Afscheid nemen van het bedrijf is daarmee méér dan stoppen met werken. Het is afscheid nemen van een leven dat 43 jaar lang álles was, en nu met elkaar voorzichtig ruimte maken voor iets nieuws.”