Ivoren toren

Heidi Looy reageert fel op de aanval van Martien Kromwijk. Wie gebruikt hier nu debattrucjes?

Martien,

Normaal gesproken waardeer ik passie en betrokkenheid bij onderwerpen zoals vegetarisch eten en duurzame landbouw, maar nu voel me genoodzaakt om te reageren op je scherpe toon en ben ik oprecht teleurgesteld. Waar ik dacht, we kunnen meer begrip kweken voor onze standpunten en inzichten en de lezer meenemen in onze columns, vind jij het nodig om vilein te reageren. Misschien nog eens mijn laatste reactie nalezen? Hongerwinter heb ik niet genoemd, ik noemde specifiek mijn ouders, die de Tweede Wereldoorlog bewust meegemaakt hebben. 

Schreef ik een tijdje terug over de observer bias, die jij badinerend terzijde schoof, kom ik er genoodzaakt op terug. Begeef jij je weleens buiten je ‘inner circle’? Of denk je dat jij alléén de waarheid in pacht hebt? Overigens, de waarheid, die bestaat niet.

En moet 95(!) procent van de mensen leven zoals slechts een select groepje wil leven? Alle mooie praatjes en ideeën ten spijt, ongeveer 5 procent van de Nederlanders is vegetariër, ga je daar serieus op deze manier op inzetten? Neem je in je betoog ook de niet-westerse medemens mee? Weinig realisme en inlevingsvermogen is mijn conclusie. Het prediken, het wijzen, de rest van de wereld de maat nemen omdat jij denkt dat dit zo moet, vanuit jouw welgestelde positie. 

Debattrucjes zijn mij vreemd, maar tijdens het lezen van jouw reactie kwam er spontaan een gevoel naar boven: “Als de vos de passie preekt, boer (en burger) pas op je ganzen.” Al vind ik huis en haard om op te passen hier beter op z’n plaats. Want zo blijkt nu maar weer, een vos verliest wel zijn haren maar nooit zijn streken. Debatteren ligt mij niet, ik ga liever een constructief en open gesprek aan.

De column is te kort om diep op jouw argumenten in te gaan. Persoonlijk zou ik niet trots zijn om betrokken te zijn bij Banking4Food, onderdeel van de Rabobank, die net zo makkelijk de klant de nek draait. Met andere woorden, de subsidies waar jij met trots over spreekt, komen meestal, mede door jouw toedoen dus, op dezelfde grote hoop terecht. Misschien zou daar eens een Rijksonderzoek naar moeten plaatsvinden, de invloed en macht van dit soort instellingen met steeds dezelfde mensen.

Met dat geld zou je andere dingen kunnen doen, zoals een groente- en vleessubsidie. Verantwoord en lokaal geproduceerd, uitnodigend én betaalbaar. Help je ook de plaatselijke ondernemers een handje. Vanaf een zelfgekozen ivoren toren is het makkelijk roepen, daal eens af en ga het daadwerkelijke gesprek aan. Dat doe ik namelijk dagelijks, het geeft mij veel inzichten en informatie, uit binnen- en buitenland. Wanneer daal jij af?

Heidi