‘Op de ijsbaan kregen we verkering’

BODEGRAVEN - Voor veel spelers van voetbalvereniging WDS staan ze beter bekend als ‘opa en oma’, de 83-jarige Giel Verdoold en de 80-jarige Ans Quak. Dat krijg je als je zoveel taken als vrijwilliger bij de voetbalvereniging van Driebruggen hebt gedaan. Zelfs de KNVB vond het een gouden speld waard, zij noemden het ‘100 jaar vrijwilligerswerk’. Afgelopen 3 januari waren Giel en Ans 60 jaar getrouwd.

door Marlien van Leeuwen

“Hij was met mij getrouwd, maar zeker ook met WDS,” laat Ans weten. Maar ook Ans heeft heel wat uren bij de vereniging doorgebracht. Zowel uit als thuis stond ze langs de lijn als opa Giel zijn team (A-jeugd) leidde. “Oma, oma, laat ons niet in de steek.” Hoofdpijn of niet, dan ging Ans toch weer mee. En ze deed het graag! “Het was zo’n mooie tijd,” kijkt Ans met veel plezier terug. “Aan het einde van het seizoen kreeg ik altijd een mooie bloemenbak.”

Beetje heen en weer fietsen

Maar we beginnen bij die eerste ontmoeting. Destijds ging de 18-jarige, Boreftse Giel samen met een vriend op de fiets de omliggende dorpen af, op zoek naar een meisje. Dat ging niet zonder slag of stoot, zo legt de bruidegom uit. “Nee, in die dorpen werden meisjes beschermd.” Oftewel, er werden geen andere haantjes in het kippenhok geduld.

Ans kwam Giel tegen op de Kerkweg van Driebruggen. Daar was zij als 15-jarige met haar vriendin aan de wandel. Giel: “We fietsten een beetje heen en weer en daarna liepen we een stukje met die meiden. ‘Hé,’ riep een van de jongens naar mij, ‘dat is mijn meisje!’ Ik heb hem toen geantwoord dat ik daar niet zoveel van kon merken.”

IJsbaan

“Mijn moeder had mij gezegd,” vertelt Ans, “dat als we zo’n jongen niet leuk vonden, dat we dan gewoon moesten zeggen dat ze voor ons niet hoefden te komen. Maar ze wist ook wel dat ik die ene met dat mooie donkere haar wel leuk vond. ‘Welke is het?’ vroeg ze mij toen we op de ijsbaan aan het schaatsen waren. Op die ijsbaan hebben we verkering gekregen. Maar toen had mijn vader ook allang aan zijn collega gevraagd of Giel uit een goede familie kwam.”

Na 5 jaar verkering trouwden Ans en Giel voor de wet en de kerk. Het was een groot feest bij Custwijc met muziek. Echt dansen konden ze niet volgens de bruidegom, maar de foxtrot ging nog net. Tijdens zijn dienstperiode heeft Giel wel dansles gehad. Waar de dienstplicht al niet goed voor is!

Metselen

Op de lagere school mocht Ans een klas overslaan. “De school in Driebruggen had drie klassen en degene waar ik in zat was vol. De kinderen die goed konden leren mochten een klas overslaan. Daarna ben ik naar de land-en tuinbouw-huishoudschool gegaan. Ik had ook naar de MULO kunnen gaan, maar al dat huiswerk van mijn broer, dat trok mij helemaal niet.”

Giel ging naar de technische school, waar een leraar was die enorm de ‘p’ op hem had. “Op een gegeven moment stond hij bij een van de praktijklessen naast mij en heb ik een bankwerkershamer op zijn voet laten vallen. Ik kan een hoop hebben, maar eens is het klaar. Ik kon gelijk naar de directeur toe, heb mijn fiets gepakt en ben naar huis gegaan. Ik zat daar nog maar net op school.” Bij de Bodegraafse Nevo zochten ze iemand en dat kwam mooi uit voor Giel. 

Na zijn diensttijd is Giel bij aannemer Boer in Nieuwerbrug gaan werken. ‘Kun je metselen?’ hadden ze hem gevraagd. ‘Ja,’ zei hij, maar voor hij echt begon is hij nog wel even naar een ‘oud mannetje’ gegaan om te vragen hoe je specie moest maken. Samen met zijn maatje van het aannemingsbedrijf had hij het metselen snel onder de knie. Stukadoren, tegelen, eigenlijk kan Giel alles, en alles met Zwitserse precisie. Maar zijn grootste hobby was het metselen van openhaarden. Niet zo’n vierkant geval, maar de meest mooie schouwen kwamen van zijn hand.

Drie stuks

Samen kregen Ans en Giel drie kinderen. Machiel, de oudste, werd in Driebruggen geboren, waar ze de eerste 3 jaar van hun huwelijk woonden. Daarna zijn ze naar de Noordzijde in Bodegraven verhuisd, waar Richard en Annette geboren werden. Na 45 jaar zijn ze naar hun appartementencomplex aan de Koninginneweg verhuisd. Al 12 jaar doet Giel de tuin rond het complex. Ook het tuinieren doet hij met Zwitserse precisie. En dat nog altijd op zijn leeftijd!

WDS en vissen

Jaren is Giel jeugdleider geweest bij WDS en stond Ans langs de lijn het team aan te moedigen. Op zondag was er kippensoep bij hen thuis en ook Sinterklaas werd met de jongens gevierd. Giel zat in het jeugdbestuur, in het hoofdbestuur en trainde de senioren. Samen met andere echtparen organiseerde Ans de voetbalkampen, waar altijd wel zo’n honderd jeugdleden van genoten. 

En vissen, dat deed Giel ook erg graag. Twee dagen in de week met zijn vriend. De wandelvakanties in de bergen werden opgevolgd door visvakanties in Andijk. Zowel Ans als Giel genoot. En af en toe gingen ze samen op stap, bijvoorbeeld om een dagje te winkelen voor Ans. “Natuurlijk, meisje,” zei Giel dan.

Dankbaar

Natuurlijk wilden ze elkaar ook weleens achter het behang plakken, maar dat duurde nooit lang. Een glimlach van de een of de ander en het was weer goed. “De liefde die we voor elkaar hebben” is volgens Ans het geheim, en die te delen met hun kinderen, partners, zeven kleinkinderen en iedereen die hen lief is! Na afloop van het feest voor hun jubileum moest Ans een traantje wegpinken; er was zoveel liefde!