Politica Lisbeth Hertogh: ‘Mijn opa werd “Rode Klaas” genoemd, en niet alleen omdat hij rood haar had’

REEUWIJK - Met een korte verklaring in de vergadering van de commissie Ruimte van medio mei maakte de Reeuwijkse Lisbeth Hertogh-Van der Laan bekend dat zij, na 12 jaar raadswerk en 7 jaar lidmaatschap van raadscommissies een punt zette achter haar politieke loopbaan binnen de voormalige gemeente Reeuwijk en de fusiegemeente Bodegraven-Reeuwijk. Een afscheid na een mooie carrière van een bevlogen politica die echter nooit deel uit mocht maken van een college vormende coalitie.

door Bert Verver

Voordat het interview kon beginnen ontkwam uw verslaggever er niet aan met Lisbeth een rondje te maken door haar fraaie en ruim bemeten tuin rond haar woning aan de rand van het Reeuwijkse Plassengebied. Bepaald geen straf, want de tuin is in deze tijd een groene oase waarin van alles tot bloei komt en waarin een grote variatie aan groenten er voor zorgt dat gedeeltelijk zelfvoorzienend kan worden gegeten. De liefde voor deze woonlocatie is overigens niet uit de lucht komen vallen want, gezeten aan de keukentafel, vertelt Lisbeth dat de woning waarin zij in 1951 geboren werd en vanaf 1988 met haar man Hans woont, al sinds 1724 in de familie is en de stempel ‘rijksmonument’ heeft gekregen.

Kiem gelegd

Het is ook in die familie waar de kiem werd gelegd voor de politieke interesse van Lisbeth vertelt zij. “Al op vrij jonge leeftijd raakte ik geïnteresseerd in de politiek. Dat kwam door de wijze waarop mijn ouders in het leven stonden, maar zeker ook door mijn tante Nanda de Jong die, zoals dat zo mooi heet, ‘in de politiek zat’. Mijn opa werd ‘Rode Klaas’ (van der Lecq) genoemd, en niet alleen omdat hij rood haar had. Dat wijst in de richting van de SDAP, de voorloper van de PvdA. Hij zette zich in voor minderbedeelden en ik heb later dat gedachtegoed omarmd en ben lid geworden van de PvdA. Nadat ik mijn studie Biologie heb afgerond, ben ik les gaan geven aan de Open Schoolgemeenschap Bijlmer, een bekend Middenschool-experiment. Die onderwijsvernieuwing paste helemaal in mijn levensovertuiging, ik heb het daar bijzonder naar mijn zin gehad. Toen ik stopte met het onderwijs en bij de wandelreisorganisatie SNP groepsreizen begeleidde, vroeg wijlen Arnold Abbema, die ik uit de wereldwinkel kende, mij om op de lijst PvdA-GL voor de gemeenteraadsverkiezingen te komen. Ik stond tweede op de lijst en werd daardoor in 2006 in Reeuwijk gekozen als lid van de gemeenteraad.”

Stempel

Op de vraag waarop zij vooral aandacht voor heeft gevraagd in haar politieke loopbaan komen drie onderwerpen naar voren. Het eerste dat Lisbeth noemt is de aandacht voor wandelen in het mobiliteitsplan en de aandacht daarbij voor het behoud van wandelpaden. De recent geopende duiker onder het spoor in Nieuwerbrug is daar een voorbeeld. “Vanuit mijn professie en liefde voor de natuur heb ik mij altijd sterk gemaakt voor de positie van het landschap en de cultuurhistorie in onze gemeente. Ik hecht daar erg aan. Er zijn goede stappen gezet op dat gebied, het ‘bermenbeleid’ is daar een mooi voorbeeld van, maar ook het tot stand komen van de ecologische verbindingszone tussen Nieuwkoop en Reeuwijk. Toch moet er nog veel gebeuren om tot een samenhangend geheel te komen. Als derde punt wil ik toch zeker ook onze voortdurende inzet voor de sociale woningbouw noemen, die vaak het ondergeschoven kindje dreigde te worden in bouwprojecten. Zelf heb ik mij minder bezig gehouden met de aspecten van de zorg omdat we daarvoor in de persoon van Monique Jonker en Bert Oudenaarden professionals in de fractie hadden waarmee het buitengewoon plezierig samenwerken was”.

Kleur

Lisbeth geeft aan nooit de ambitie gehad te hebben om het hogerop in de politiek te zoeken. Zij wilde zich vooral inzetten voor haar persoonlijke leefomgeving en is van mening dat het, samen met GroenLinks, ook gelukt is daar in debatten een eigen kleur aan te geven. Na het afscheid van de raad in 2018 deed zij dat vooral in commissieverband. “De commissievergadering zijn in de loop der tijd steeds belangrijker geworden door schaalvergroting, het ontstaan van meer gemeenschappelijke regelingen en de overheveling van het Sociaal Domein naar de gemeente. De inhoudelijke behandeling vindt nu vaak in de commissies plaats waarna het later, vaak als hamerstuk, in de raad wordt afgetikt. Soms is dat jammer omdat het voor de raadsfracties moeilijker wordt om daar nog een eigen kleur aan te geven. Ik heb de laatste tijd geprobeerd wat afstandelijker te kijken naar de wijze waarop voorstellen worden behandeld. Wat daarbij opvalt, is dat er veel beleidsnota’s geproduceerd worden die vervolgens twee of drie keer terug worden teruggestuurd omdat de commissie oordeelt dat zij nog onvoldragen zijn. Er wordt geprobeerd dat te verbeteren, maar er is kennelijk niet altijd voldoende kennis aanwezig om de echte speerpunten goed op de kaart te zetten. Er liggen nog veel uitdagingen op de beleidsvelden die wij belangrijk vinden, maar ik laat dat echter graag aan de nieuw fractie over die straks uit een samenwerkingsverband tussen GroenLinks en de PvdA zal bestaan. Daarbij hoop ik ook dat er eindelijk een goede oplossing voor het Evertshuis gevonden zal worden.”

Streekmuseum

Tot slot van het gesprek geeft Lisbeth aan dat zij de komende tijd, als voorzitter van de lokale afdeling van de PvdA, zich nog in zal zetten om de samenwerking met GroenLinks tot een succes te maken. Momenteel kost dat veel tijd omdat er veel afspraken gemaakt moeten worden en er ook gewerkt wordt aan een nieuw verkiezingsprogramma en kieslijst. “Daarna zit het er echt op”, zegt de scheidende politica, “en ga ik mij volop bezig houden met het secretariaat van het Streekmuseum, mijn werk als keramist en mijn winkeldienst op maandagmiddag in de Wereldwinkel”.

Reactie Hans Rijs

Griffier Hans Rijs liet het volgende weten over Lisbeth: “Lisbeth heeft haar sporen meer dan verdiend in de gemeentepolitiek. Ik leerde haar kennen in 2007 toen ik griffier werd in Reeuwijk. Lisbeth was altijd erg bevlogen met de onderwerpen waar zij zich mee bezighield. Als we het ergens over oneens waren, kon het er heftig aan toegaan. Totdat we overstapten op een onderwerp waar we het wél over eens waren – dan schakelde ze direct terug naar constructief.

Vanwege haar commissievoorzitterschap en later als fractievoorzitter had ik regelmatig overleg met haar. Heel vaak was dat ook thuis bij haar aan de keukentafel, waar we samen met haar man Hans aten en de vergadering van die avond nog even voorbereidden. Lisbeth was een zeer vakkundige voorzitter die formats mee heeft ontwikkeld die door sommigen nog steeds worden gebruikt. We gaan haar missen in de politieke arena.”