‘Je weet hier nog wie je buren zijn, dat heb je niet overal’

DRIEBRUGGEN - In de avond van 8 april 2025 brak er brand uit in de monumentale boerderij van Nico den Boer in Driebruggen. Hij zat op dat moment rustig een kopje koffie te drinken toen er plotseling op de ruiten werd gebonsd. Aan de overkant hadden enkele jongens die aan het trainen waren op het voetbalveld vuur uit het dak zien komen en waarschuwden direct de brandweer. Nico dacht aanvankelijk dat het wel meeviel met de brand, maar het vuur greep snel om zich heen. Dankzij het alerte optreden van de jonge voetballers kon hij op tijd het pand verlaten.

door Ans van Heck

Nico woont sinds 28 jaar in de monumentale boerderij met rieten dak aan het Laageind, samen met zijn katten en twee nesten zwaluwen. Hij maakte eigenlijk maar gebruik van enkele kamers, de rest van de boerderij werd gebruikt om spullen van familie en anderen op te slaan. Nico: “Het zal bij burgermensen ook wel zo gaan, iedereen heeft spullen die je op een gegeven moment nergens meer kwijt kunt; ik had de ruimte, dus er stond hier veel opgeslagen.” De brandweer kon de boerderij helaas niet redden en moest het gehele pand gecontroleerd laten uitbranden om zodoende toch nog de gevels te redden en scheurvorming te voorkomen.

Na de brand kreeg Nico veel hulp aangeboden uit de buurt. De eerste nacht na de brand kon hij al meteen bij zijn buren slapen. Nico: “Die jongens ken ik al zo lang. Vroeger, toen ik nog boer was, hielpen die jongens me weleens met mijn koeien en kalveren. De brandverzekering wilde wel een woonunit voor me neer zetten maar die was zo duur en klein, dus toen heb ik er zelf maar eentje gekocht. Ik heb nog wel een paar spulletjes uit mijn huis kunnen halen, onder andere een tafel, en spullen uit gesloten kasten. Maar ik heb ook veel van mensen hier uit de buurt gekregen. Dat is echt goed ‘nabuurschap’ hè. Je leest daar weleens over, in het oosten van het land schijnt dat nog sterker te zijn dan hier. Ze hebben me van alles gegeven. Dat is zo fijn hè, je weet hier nog wie je buren zijn, dat heb je niet overal.”

Nuchter

Nico reageert vrij nuchter op de vraag wat de brand met hem heeft gedaan. “Ik heb al zo veel meegemaakt in mijn leven. Ik laat het maar van me afglijden. Ik neem de dingen maar zoals ze komen. Als ik terugkijk naar vroeger, naar de mensen bij wie ik op de lagere school en op de ambachtsschool in de klas heb gezeten, tja, die mensen zijn er allemaal al niet meer. Toen ik 74 was heb ik een hartstilstand gehad, maar ook dat is goed gekomen. Het is wat het is, maar, ik ben wel een paar kilo’s kwijtgeraakt!”

Voorlopig woont Nico nog in de woonunit die op zijn erf is geplaatst. Hoe een en ander verder gaat, is afhankelijk van monumentenzorg, de gemeente en de verzekeraar. Het wachten is op hen. Nico: “Ik kan nu niets, ik moet wachten totdat deze instanties duidelijkheid geven en dan pas kan ik weer verder.”

Nico is bijna 80. Hij zou het liefst zo snel mogelijk weer een nieuw huis met een stal willen bouwen. Hij wil bezig blijven. Ondertussen werkt hij rustig verder in zijn schuur, hij houdt van timmeren en maakt pallets en verwerkt oud ijzer. Nico: “Ik voel nu wel de ‘jaren’. Ik heb af en toe wat hulp nodig, 8 jaar geleden nog niet, maar nu wel. Ik heb nu ook staar, een oog is al behandeld, het andere oog is binnenkort aan de beurt. Dat moet want ik wil mijn rijbewijs verlengen. De specialist deed een beetje moeilijk in verband met dat ‘kastje’ (ICD-kastje, red.), en vroeg me of ik trappen kan lopen. Man, ik doe niets anders! Ik blijf lekker bezig, want als je in een burgerhuis zit en weinig of niks om handen hebt, dan kun je ook steeds minder.”