De koe bij de horens

Een olifant in de kamer? Wat dacht je van een koe bij de horens pakken, reageert Heidi Looy op Martien Kromwijks column van vorige week. Zij ziet andere belangrijke oorzaken voor het verlies van insectensoorten.

Dag Martien,

Hoewel ik in mijn uitingen altijd probeer te kiezen voor het midden en met elkaar in discussie te gaan, lukt het mij dit keer niet. Zeker naar aanleiding van jouw ‘olifant’. En bij deze zal ik de spreekwoordelijke koe maar eens bij de horens vatten, het varkentje wassen en niet als een mak schaap achter aannames en gedram aan lopen.

Nederland bestaat voor 25 procent uit ‘gemixt’ grasland, toch net weer een ander gegeven dan de 50 procent die jij benoemt. Ook gras is belangrijk voor Nederland. En raaigras heeft een hoge voedingswaarde, trekt insecten aan en houdt water vast, maar het wordt constant anders geframed. De negatieve reclamekreten die bedacht worden door snelle marketingjongens en -meisjes zouden eens getoetst moeten worden. Weet jij hoeveel kruidenrijk grasland en gemixte akkerranden er zijn? Wat deze mix doet voor de biodiversiteit en hoeveel insecten, vogels en andere dieren dit aantrekt? 

Je hebt het over natuurlijke bestuivers en in je vorige column schreef je over de insecten die verdwenen zouden zijn. In de daaropvolgende column haalde ik de windturbines aan. Nu wil ik er nog iets aan toevoegen: wat dacht je van de Aziatische hoornaar, een invasieve exoot, net als de Amerikaanse rivierkreeft? Zij zijn mede de oorzaak van de teloorgang van onze insecten. Je kunt zaad verspreiden zoveel je wilt, als je niet weet waar de knelpunten zitten, dan houdt het snel op. Mooi, een snelweg voor bijen, maar als je de echte knelpunten uit het oog verliest of niet juist anticipeert, dan vlieg je uit de bocht. De bewoners van een hoornaarsnest eten per jaar zo’n 11 kilo insecten op. Inzetten op opsporen, vangen en vernietigen, dat is het enige wat we kunnen doen. Investeren in voorlichting en samen, daar kom je volgens mij verder mee. Olifanten passen niet in Bodegraven-Reeuwijk, net als het braafste jongentje van de klas willen zijn. Bodegraven-Reeuwijk is een prachtige gemeente, waar ik meer dan trots op ben. In al haar facetten en diversiteit. Boeren, burgers en buitenlui doen hun best. Ieder op zijn/haar eigen wijze en naar vermogen.

Bij mijn dagelijkse gang door het Groene Hart zie ik nog steeds zoveel moois en goeds, en gelukkig geen olifanten. Al weet je tegenwoordig niet zeker wanneer je een leeuw, beer of wolf op je weg tegenkomt.

Mijn vraag aan jou is: wat wil je nu eigenlijk vertellen of voor het voetlicht brengen?

Heidi