‘Toch moeders Moons?’ ‘Waar vaders Moons?’

REEUWIJK - “Iedereen zei altijd dat het zo druk was in de kersentuin van Jantje Vermeulen in Randenburg. Druk en veel herrie, maar dat was niet zo,” glimlacht de 91-jarige bruid, de in Boskoop geboren Antoinette Vermeulen. “Er werd muziek gedraaid gewoon buiten in de tuin,” vult de eveneens 91-jarige Leo Moons aan. Antoinette was er met een clubje vriendinnen en Leo met wat vrienden, die bedacht hadden die meiden thuis te brengen aan het eind van de avond. “Hoe het precies is gegaan... het is in ieder geval de juiste beslissing geweest,” glimlacht vader Moons richting moeder Moons, de manier waarop hun kinderen hen altijd aanspreken en zij elkaar inmiddels ook: “Toch moeders?” “Waar vaders?”

door Marlien van Leeuwen 

Op 21 november 1957 werd het huwelijk wettelijk en kerkelijk voltrokken Boskoop. In de geboorteplaats van de bruid vonden die handelingen plaats. Het oude plashuisje achter kruidenier Groenendijk aan de ’s-Gravenbroekseweg werd hun onderkomen. Toen ze erin trokken had het zelfs nog een buitentoilet! Dat werd als eerste aangepakt met de bouw van een gang, die het toilet met het huisje verbond.

Het mocht niet van mijn moeder

Leo is er een van een tweeling, de enige twee kinderen die hun moeder overhad nadat haar echtgenoot, de vader van Leo en Arnold, op jonge leeftijd overleed. Uiteraard was ze zuinig op hen. Leo werkte al op jonge leeftijd bij Van Dam, het restaurant aan de plas, het huidige Wapen. In die tijd werden er ook zeilbootjes verhuurd. Leo: “Ik hielp met het optuigen van de bootjes en gaf zeilles, zo is de liefde voor zeilen begonnen. Van mijn moeder mocht ik eigenlijk niet op de plas komen, dat was te gevaarlijk. Ik kon wel zwemmen hoor, dat heb ik geleerd in het natuurbad dat in de Elfhoevenplas lag.” 

Als kwekersdochter uit een gezin met zes kinderen heeft Antoinette nooit leren zwemmen, dat was te duur. “Drie centen,” weet Antoinette nog, een astronomisch bedrag in die tijd.

Vloot van twintig zeilboten

Leo is opgeleid tot timmerman, met botenbouw als specialisatie. “Jaren heb ik bij Koos Boot gewerkt. Daarna hebben we zelf een stuk van de plas van de gemeente gepacht.” Antoinette verzorgde de binnendienst, Leo de buitendienst. Zo hadden ze de taken overzichtelijk verdeeld. De telefoon, zo’n vaste aan de muur, viel ook onder de binnendienst. Reserveringen hield Antoinette bij in een groot boek. Als Leo aan de telefoon moest komen, liep ze met een toeter naar buiten. Haar roep droeg ver over het water, zodat Leo aan de telefoon kon komen. 

“We deden reparatie en stalling en op het hoogtepunt hadden we een vloot van twintig zeilboten in de verhuur: vooral type BM 16m2 (Centaurs uit de plastictijd),” vertelt Leo. Alle boten werden in het najaar met de hand uit het water getakeld en de loods ingebracht, waar ze geschuurd en gelakt werden. De onderkanten werden gebronsd, tegen de algaanslag. “’s Zomers liep je de benen uit je lijf met de verhuur en reparaties.”

Je pikte ze er zo uit, de mensen wel of niet konden zeilen, lacht Leo. “Er zaten toch kneuzen tussen! Het zeilen ging dan nog wel, maar het landen! Die kwamen volle bak voor de wind in de haven terug. Met zoveel meters aan zeil, gedreven door de wind gebeurt er wat. Nou kon ik ze zelf wel repareren, maar ik zat daar natuurlijk helemaal niet op te wachten.” 

De meeste zeilers gingen gelukkig keurig met hun boten hoor. “Zondags liep het erf vanaf 9.00 uur vol met dagjesmensen met picknickmanden vol boterhammen. In de beginjaren was de vloot na een half uur wel uitgevaren.” Door de tijd heen werd dat steeds iets later, toen uitslapen meer en meer een trend werd.

IJs

Naast het binnendienstwerk had Antoinette een ijskarretje. Eerst verkocht ze ijs van Artic vanaf het erf, later het veel moderne Ola - “die van de raketjes voor een kwartje” - waar ze altijd drie trouwe klanten voor had: hun kinderen Jan, Marie-José en Astrid. Verder was Antoinette dirigent van het Ceacilia-koor van de katholieke kerk. Jaren verzorgde ze naast de standaard missen de rouw- en trouwdiensten, waarbij ze het koor met het kerkorgel begeleidde.

Je wist niet beter

Toen en nu, je kunt het niet meer vergelijken. Leo: “Vroeger waren mensen eerder tevreden. Een dagje zeilen was een event. Het spel van de wind en het water, dat je moest leren lezen. Altijd anders, waardoor je je nooit verveelde. Het maakte je hoofd leeg. Maar de jeugd pakt liever een motorbootje.” 

Leo heeft het gevoel dat de jeugd veel dingen aan het hoofd heeft die er wezenlijk niet toe doen. “De rust, de eenvoud van toen en tevreden zijn met dat wat is. Je wist niet beter. Als schooljongen liep ik vanuit het plassengebied elke dag naar school op
Reeuwijk-Dorp. Weer en wind, stortbuien of een zonnetje, daar dacht je niet bij na. Wij werkten zeven dagen in de week en pas veel later zijn we eens per jaar een week op wintersport gegaan.”

Elke dag telt

Als 91-jarigen zijn Leo en Antoinette geen dag meer zeker, elke dag kan de laatste zijn. “Daarom moeten de dames van de thuishulp ook in dit artikel worden vermeld! Die verdienen een pluim. Ze vechten ervoor dat wij in ons huisje kunnen blijven wonen.”

Het echtpaar is dankbaar voor de brief van de koning en koningin, die van de Commissaris van de Koning en natuurlijk voor de persoonlijke felicitaties van locoburgemeester Dirk-Jan Knol. En dan ligt er ook nog een familiefeestje in het verschiet! Een briljanten huwelijk moet je vieren, juist omdat je geen dag zeker meer bent!

‘Er zaten toch kneuzen tussen! Het zeilen ging dan nog wel, maar het landen! Die kwamen volle bak voor de wind terug’