‘Niks zo leuk als mensen met wie je het niet eens bent’

De motivatie van wethouder Robin Kersbergen

Bodegraven - In 2016 meldde Robin Kersbergen zich als 23-jarige bij de griffie van de gemeente Bodegraven-Reeuwijk. Hij wilde inspreken bij de gemeenteraadsvergadering. Zes jaar later werd hij wethouder in onze gemeente. Wat beweegt een twintiger om zich met de lokale politiek te bemoeien?

door Elly de Knikker

“Ik las destijds in de krant dat wethouder Oskam wilde procederen tegen Rijkswaterstaat omdat die van plan was de maximumsnelheid op de A12 te verhogen. Dat vond ik niet verstandig,” zegt Robin Kersbergen terugkijkend. De Bodegraver heeft een persoonlijke interesse in infrastructurele projecten en volgde de situatie op de A12 al vanaf 2010. Hij kende de feiten en had veel data verzameld. 

Met een lach denkt hij terug aan die inspraak, nu 7 jaar geleden: “Ik vond het voorstel van de wethouder weggegooid geld. Dat geld kon beter besteed worden aan het oplossen van het fileprobleem, Files spelen een véél grotere rol in de slechtere luchtkwaliteit, dan de verhoging van de snelheid. En tja, je bent 23, je denkt te weten hoe de wereld in elkaar steekt… Dus vroeg ik een kennis om een projectie te maken van de filegolf op de A12, de cijfers vertaalde ik in een excel met grafieken. Ik maakte een powerpoint presentatie en presenteerde mijn verhaal aan de raadsleden.” De presentatie veranderde de koers van de wethouder niet, maar de raadsleden maakten enthousiast kennis met de jonge inwoner van Bodegraven-Reeuwijk.

Gemeenschappelijke werkelijkheid

De manier waarop Robin zijn mening vormde over de snelheidsverhoging is een goed voorbeeld voor zijn manier van denken en handelen. “Ik probeer zaken altijd te objectiveren. Veel meningen zijn gebaseerd op emotie, gevoelens en aannames, maar kloppen die wel? Neem nu de temperatuur. Als ik buiten zit en zeg: ‘Het is warm.’ En mijn vrouw zegt: ‘Het is koud.’ Wie heeft dan gelijk? Het enige dat we zeker weten, is dat het 24 graden is. Ik houd niet van warmte, dus ik vind die temperatuur te warm, voor mijn vrouw geldt het tegenovergestelde. Maar die meting van 24 graden is objectief, dat is de gemeenschappelijke werkelijkheid.” 

Zelfs als iets logisch lijkt, vraagt Robin zich af of het klopt. Hij gaat dan op zoek naar feiten, naar verbanden, naar metingen en waarnemingen. Vrijwel altijd vertalen die gegevens zich naar getallen en die komen onvermijdelijk in een excel-sheet terecht. “Het gaat mij niet om de getallen op zich, maar om het begrijpen van de wereld. Om te zien hoe processen in elkaar steken en wat erachter zit. Getallen helpen mij om de rode draad te vinden.”

Weten hoe het zit

Als politicus ga je vaak in debat. Al op de middelbare school oefende Robin dat, maar het gaat hem niet om de kunst van het debatteren zelf. Hij wordt vooral enthousiast van het denkproces dat eraan voorafgaat. “Ik verdiep me in een onderwerp, probeer te leren. Op die manier kom ik in beweging. Als je het met elkaar eens bent, dan is dat wel gezellig, maar niet heel verheffend. Er is niks zo leuk als mensen met wie je het níét eens bent. Als het begint te schuren en te botsen wil ik weten hoe het zit. Ik word geprikkeld om na te denken over wat en vooral waaróm ik iets vind.” 

Na die eerste kennismaking met de raad in 2016 woonde Robin een aantal commissievergaderingen bij op de publieke tribune. Hij werd in 2017 door de VVD gevraagd om mee te lopen bij de gemeenteraadsverkiezingen van het jaar erop. “De VVD voelde wel vertrouwd. Ik vind dat de overheid efficiënt moet zijn en goed met geld moet omgaan. Een beetje zoals je thuis doet. Je kunt niet meer uitgeven dan er binnenkomt. Het landelijke programma heb ik destijds niet uitvoerig bekeken. De lokale club mensen sprak me aan, en daarmee bepaal je samen het verhaal in de gemeenteraad.”

Streekproduct

Robin Kersbergen noemt zichzelf een streekproduct. Zijn wieg stond in Bodegraven, maar dat niet alleen. “Mijn ouders komen uit Bodegraven, mijn grootouders uit de Meije, Waarder, Bodegraven en Woerden. Deze omgeving zit voor mij dus vol met verhalen.” 

De keuze om gemeenteraadslid te worden, was bewust. “Ik vind lokale politiek interessant, want het gaat om je directe omgeving. Het is dichtbij. Toen ik werd gevraagd om me verkiesbaar te stellen, zag ik dat wel zitten. Ervaren hoe dat gaat en of ik me dan tegen interessante zaken aan kon bemoeien. In de gemeenteraad kun je immers actief de richting van het beleid bepalen. De VVD bezette destijds drie zetels in de raad en ik stond op plek 4. Bij de verkiezingen groeide de VVD naar zes zetels en werd ik gemeenteraadslid.” 

Aan de knoppen draaien

4 jaar later, in 2022, gaat de jonge politicus de gemeenteraad uit om wethouder te worden. Hij beschrijft dat als een groeiproces: “Als raadslid leer je veel en die verdieping werkt inspirerend. Je zoekt steeds meer knoppen om aan te draaien en invloed uit te oefenen op de nodige veranderingen.

Als wethouder voelt Robin zich erg op zijn plek. Hij ‘werkt met fijne mensen’ en kan er nadenken over oplossingen voor problemen, kijken waar de gemeente nu staat, bedenken wat het moet zijn en er een realistische weg naartoe uitstippelen. Al vraagt verandering van koers vaak meer tijd dan gewenst. “Veel veranderingen kun je niet zomaar doorvoeren, ook al lijkt het simpel. Het schrijven van een plan kost tijd, je moet beleid vervolgens toetsen, belangen afwegen, het resultaat publiceren en zes weken ter inzage leggen voor bezwaar. De zorgvuldigheid die we in de jaren hebben opgebouwd, werkt soms wel verlammend.”

Hij is anders gewend van huis uit. Zijn moeder had een eigen bedrijf en als daar iets gedaan moest worden, ‘zoals een lamp vervangen, of een website bouwen’, dan ging hij aan de slag en werd het gedaan. Zo is hij ook in de kerk actief geworden als vrijwilliger bij de uitzend- en presentatietechniek. Op de vraag wat geloof voor hem betekent, antwoordt hij: “’De kerk’ is een plek om op zondag met globaal gelijkgestemden stil te staan bij het geloof, maar voor mij is het vooral belangrijk hoe ik de verhalen en christelijke waarden doordeweeks praktisch toe kan passen.”

Als wethouder heeft de nu 30-jarige alle gelegenheid om zijn geloof handen en voeten te geven. Robin: “Ik probeer elke dag nuttige dingen te doen voor de mensen om mij heen. Het motiveert mij dat ik mag bouwen aan een mooie omgeving voor onze inwoners.”