‘De aap stormde recht op mij af. Ik stond verstijfd’

REEUWIJK - In maart hoorde de Reeuwijkse Laurent Glas dat hij een van de grote winnaars was: hij mocht negen dagen lang door Oeganda reizen met ZOA, een christelijke noodhulp- en wederopbouworganisatie. Deze bijzondere reis zal de 14-jarige scholier niet gauw vergeten.

door Key Tengeler

Elk jaar organiseert het Driestar College in Gouda, Lekkerkerk en Leiden een ZOA-nacht. Leerlingen halen van tevoren geld op voor schoolgaande kinderen in Oeganda om vervolgens een hele nacht les te krijgen. Tijdens de ZOA-nacht werden dit jaar twaalf ‘winnaars’ bekendgemaakt, de leerlingen die het meeste geld hadden opgehaald. Van die twaalf mochten er vier met ZOA mee voor een onvergetelijke trip door Oeganda om de werkzaamheden van de stichting in levenden lijve te zien.

Laurent zag dat wel zitten. Hij ging gelijk voortvarend van start. “Ik heb een krantenloop in een christelijke wijk. Daar ben ik langs de deuren gegaan om mijn eerste sponsors te verzamelen. Verder heb ik allemaal ondernemers persoonlijk gemaild en heb ik knakworsten verkocht met een vriend. Toen bleek dat ik kans zou maken om te winnen, heeft die zijn bijdrage aan mij gegeven.”

In totaal heeft de school 144.000 euro opgehaald, een record! Laurent zelf was goed voor bijna 1400 euro én hij had de meeste sponsors van zijn gebouw. Hij hoorde bij de winnaars! “Toen moest ik solliciteren om naar Oeganda te mogen. Van tevoren heb ik hard nagedacht over mijn kwaliteiten, maar ook over mijn minder sterke kanten, zodat ik daar eerlijk over kon zijn in het gesprek. Van de twaalf winnaars werden er zes uitgekozen, daarna vier. En ik zat erbij!”

Nieuw land

Toen duidelijk was dat Laurent naar Oeganda zou gaan, moesten de voorbereidingen in vliegende vaart worden afgerond. Spullen verzamelen, koffers pakken, en allerlei inentingen halen. Begin juni stapte Laurent in het vliegtuig. “Het was mijn eerste keer vliegen, dus dat was in het begin wel spannend. Toen het vliegtuig stopte met stijgen, had ik even het gevoel dat ik naar beneden viel. Daarna ging het gelukkig heel soepel.”

Bij aankomst in Entebbe was het gelijk duidelijk dat hij in een heel ander land terecht was gekomen. “Bij het gasthuis stond bijvoorbeeld een man met een geweer op wacht en we hadden kakkerlakken op de kamer: hele grote en heel snel! Voor we gingen slapen, checkten we voor de zekerheid eerst alle hoeken.” Het zou pas het begin zijn van veel nieuwe dingen.

2000 kinderen

De volgende dag reisde de groep door naar Arua, waar ze de onderminister van het district officieel ontmoetten. Daarna bezochten ze een ZOA-school met twaalf leraren voor 2000 kinderen. “Toch was het toen de leraar binnenliep helemaal stil,” zegt Laurent, nog steeds ongelovig. “Het haar van alle leerlingen was kort geschoren en de meesten droegen een schooluniform. Als ze een goed antwoord gaven, kregen ze een krijtje om verder te schrijven.” De jongen grinnikt. “Op een gegeven moment gaf een van ons ook een antwoord. ‘Good,’ zei de leraar en hij gooide zo zijn krijtje naar ons hoofd!”

Laurent was vooral onder de indruk van de dankbaarheid die hij zag bij de kinderen. “Ze wilden zo graag leren. We hebben bijvoorbeeld fonetische lessen gevolgd; de kinderen leerden de woorden door klanken achter elkaar te zeggen in plaats van op te lezen uit schoolboeken. Ze hebben niks, echt niks, en zijn toch gelukkig.” 

Werken in de hitte

Zaterdag bezocht het gezelschap een groep van dertig boeren die samenwerkten met een gezamenlijke geldpot. Alleen hadden ze niet genoeg geld om nieuw materiaal te kopen, samen wel. Slim bedacht, vond Laurent, maar het was vooral hun inzet die hem opviel. “Ze werken echt kneiterhard. Het was niet normaal warm en ze werkten gewoon vier uur lang zonder eten en drinken om het land om te ploegen. Wij hebben even meegeholpen, maar na 2 minuten zweetten we ons al kapot en na 10 minuten moesten we van onze begeleiders uit de zon.”

Op zondag was het tijd voor een Oegandese kerkdienst. Ook dat ging anders dan Laurent gewend is. “Er was harde muziek, een band en iedereen zat ver uit elkaar. Maar het was wel mooi. Het gevoel dat God er is, kwam nog steeds goed over.”

Hongerige apen

Denk je aan Afrika, dan denk je natuurlijk ook aan wilde dieren. De safari was dan ook een hoogtepunt voor Laurent. En ze hadden geluk: vorig jaar hadden de kinderen van de ZOA-reis bijna geen dieren gezien, maar hij zag wel een stuk of tien leeuwen en zelfs een luipaard. “Daar zijn er maar 32 van op de 5000 m2 die het natuurgebied groot is! ‘s Ochtends waren we ook al opgeschrikt door een aap bij ons huisje. De deur van de kamer van de begeleiders stond open en ineens stond er echt een mega-aap midden in de ruimte! Een van de begeleiders gilde en het was even spannend, maar de aap pakte gelukkig alleen het eten van tafel en ging toen snel weg.”

Woensdag ging de safari nog even verder en stond ook Laurent oog in oog met een hongerige aap. Hij stormde recht op mij af! Ik stond verstijfd. Wat wilde die van mij? Het bleek dat iemand wat eten had laten liggen. De aap veranderde van richting, griste het eten weg en ging er weer vandoor.”

Samen voor het milieu

Terug in Nederland denkt Laurent na over wat hem het meest zal bijblijven van de reis. Dan knikt hij ernstig. “Ik zit in het duurzaamheidsteam van school en weet dat ik zelf ook vervuil, maar hier in Nederland heb je daar niet echt last van. In Oeganda zag je het wel heel erg. De oogst van de boeren was bijvoorbeeld gekrompen naar een kwart van wat het eerst was door een korter regenseizoen. Als je ziet hoe moeilijk zij het hebben, voel je je machteloos. Maar juist daarom moeten we het met z’n allen doen. Iedereen kan een steentje bijdragen.”