Diamanten huwelijk voor Jeanne en Kees Vink-Van Zijl: ‘In armoede was het gewoon overleven’

BODEGRAVEN - Dansles was vroeger een vast onderdeel van de opvoeding en precies daar ontmoetten ze elkaar. De bruidegom herinnert zich hoe goed ze kon dansen, terwijl de bruid meteen wist: dit is hem. Na 2,5 jaar verkering volgde het huwelijk in haar woonplaats. Op 17 februari vieren Jeanne en Kees Vink-Van Zijl hun 60-jarig huwelijksjubileum.

door Marlien van Leeuwen

De 84-jarige Kees en de 85-jarige Jeanne verkeren in uitstekende gezondheid en staan nog altijd vol levenslust in het leven. Hun opgewekte karakter zorgde voor een vrolijk interview, waarin ze terugblikken op hun jeugd. Jeanne groeide op in een boerengezin, waar haar vader zorgde voor de koeien, schapen, varkens, akkerbouw en een boomgaard. Als middelste van het gezin herinnert ze zich hoe zij en haar zus dagelijks een emmer aardappels schilden voor de warme maaltijd. Kees, afkomstig uit een gezin van zes kinderen, woonde aan de Oud Bodegraafseweg, waar zijn vader melkveehouder was.

Groenteboer in Utrecht

Met de lijnbus reisde Jeanne dagelijks naar Utrecht, waar ze vier jaar lang met veel plezier werkte in een groentezaak aan de Damstraat. “Ik vond het contact met de klanten ontzettend leuk,” vertelt ze. Maar toen haar oudste zus trouwde, moest Jeanne terug naar de boerderij om te helpen met het melken van de koeien en het maken van kaas. 

In die tijd droegen kinderen hun verdiensten af aan het gezin. Als het financieel mogelijk was, werd er voor hen gespaard, anders ging het geld rechtstreeks naar het huishouden. “Het was gewoon overleven,” vat Kees de armoede van die jaren samen.

Dansles in Woerden

Tijdens de danslesavonden had dansleraar Martin Visser een assistente die steevast haar breiwerkje bij zich had. Zodra ze met Martin moest voordansen, legde ze het even opzij, om het direct daarna weer op te pakken. Op zaterdagavond begon het vrijdansen stipt om 20.00 uur. Wie te laat was, had pech: de deur ging onverbiddelijk dicht. Pas om 23.00 uur ging hij weer open en verliet iedereen de dansvloer. Een patatje na afloop hoorde erbij, maar om middernacht moest je thuis zijn. Vijf over twaalf? Dat was geen optie.

Conservatief

“Het was een gezellig meisje,” zegt Kees over zijn huidige bruid. “We wisten al snel wat we aan elkaar hadden. We zagen elkaar één keer per week, maar na verloop van tijd mocht ik ook op woensdag langskomen.” Vanuit de Oud Bodegraafseweg reed hij zo’n 22 kilometer op zijn Berini M35 met drie versnellingen naar Jeannes ouderlijk huis. 

De ouders van Jeanne waren lieve, maar conservatieve mensen. ’s Avonds zat het gezin rond de grote tafel; de vrouwen breiden, vader las de krant. Iedere dag om 21.15 uur werd de rozenkrans gebeden. Iedereen op de knieën, en na afloop stonden de patronen van de kokosmat nog in hun huid gedrukt. Pijnlijk, maar niemand die daar iets van zei. Zo ging dat nu eenmaal.

Witte trouwauto

Tradities werden in ere gehouden bij de familie Van Zijl. Verjaardagen en bruiloften werden groots gevierd. Bij Kees thuis ging dat wat ingetogener. Toch was hun trouwdag een bijzondere dag vol herinneringen. Jeanne ziet het nog voor zich: een grote witte trouwauto met twee gouden ringen op het dak kwam voorrijden. In de ochtend gaven Kees en Jeanne elkaar het jawoord voor de wet in Linschoten, waarna het huwelijk werd ingezegend in de kerk van Montfoort. Vervolgens trok het bruidspaar naar Gouda voor een fotoshoot. Na een diner met het hele gezelschap werd het feest ingeluid met live muziek. Het is duidelijk wie de dansvloer openden.

Grind harken

Bij Jeanne thuis was er geen telefoon. Wilde ze met Kees praten, dan moest ze op de fiets naar een huis 200 meter verderop. Pas na hun huwelijk, toen ze de boerderij van Kees’ vader overnamen, kregen ze er zelf een - zo’n ouderwetse aan de muur. Een televisie kwam later. 

Op de boerderij werden hun drie kinderen, Margo, Robert en Herma, geboren. Net als hun ouders moesten ook zij meehelpen, al was het minder zwaar dan vroeger. Grind harken, schoenen poetsen op zaterdag en hun eigen kamer netjes houden. “De een was daar wat beter in dan de ander,” lachen Kees en Jeanne bij die herinnering.

Draaiorgel

Op zaterdag 15 februari werd het 60-jarig huwelijk van Kees en Jeanne groots gevierd met kinderen, kleinkinderen en aanhang. Bij de koffie stond een grote taart klaar, compleet met een bruidspaar van marsepein. Om 11.00 uur klonken vrolijke klanken van een draaiorgel voor het huis en werd op straat gedanst door het jubilerende paar. 

De viering ging zondag verder in De Doortocht, waar familie, buren en vrienden zich aansloten. De Boreftse Zangers, waar Kees zelf ook bij zingt, zorgden voor een feestelijk optreden, tot groot plezier van de aanwezigen. Zelfs de kleinkinderen lieten zich meeslepen en begonnen spontaan te roeien op de maat van de muziek.

Ballonnenboog

De felicitatiekaart van het koningspaar heeft een ereplek op de vitrinekast en de bloemen van de gemeente sieren de tafel. Buiten wacht de volgende feestelijke verrassing: een foto onder de ballonnenboog, samen met de burgemeester. Een waardige afsluiting van een bijzonder jubileum dat iedereen op deze manier wel zou willen bereiken.

‘We zagen elkaar één keer per week, maar na verloop van tijd mocht ik ook op woensdag langskomen’