Hoe dan?

Twee weken geleden bespraken we in de raad twee grote dossiers. Het Nespad, waar arbeidsmigranten komen te wonen. En het Evertshuis, ons cultureel centrum. Onderwerpen die al jaren op tafel liggen en waarover de raad duidelijk heeft gezegd hoe de gemeente het moet doen. Afspraak is afspraak, zou je denken.

Gek genoeg veranderde de koers opeens. Bij het Nespad werd veel aangepast. Wat tijdelijk was werd permanent en een echte evaluatie komt er niet meer. Dat er een oplossing was voor het verkeer, lazen we in een juichende nieuwsbrief van de ontwikkelaar. Niet van het college.

Het voorstel was zo rommelig dat zelfs in de commissievergadering niet duidelijk was wat er precies stond. Als de raad er al geen wijs uit wordt, hoe weet jij dan wat het voor jou betekent? Vaak hoor je pas later wat er besloten is. Via via, van de buren, op Facebook of in deze krant. D66 wil dat je het direct hoort, zeker als je omwonende bent. Hier is dat niet gebeurd.

Bij het Evertshuis ging het ook mis. Wij willen daar meer cultuur, niet minder. Nu wordt het gebouw betaald uit het cultuurbudget. D66 wil dat budget voor cultuur gelijk houden en de kosten van het gebouw apart betalen. Dan moet je natuurlijk wel weten wat dat gebouw kost. Precies dat staat niet in het voorstel.

De “vertrouw me maar”-kaart werd gespeeld. Er werd ja gezegd zonder prijs. De rekening komt later. Jij hoeft niet ieder raadsvoorstel uit te pluizen. Je moet erop kunnen vertrouwen dat onze besluiten helder zijn en dat we weten wat ze kosten. Weet jij iets wat wij moeten weten? Zoek ons op of spreek me aan. Wij blijven vragen: hoe dan?