Thijs en Bep Heemskerk-Boot met op de foto de FX-46-51.
Thijs en Bep Heemskerk-Boot met op de foto de FX-46-51. Foto: Marlien van Leeuwen

Na 60 jaar huwelijk zijn ze elkaar nog lang niet zat

Interview

BODEGRAVEN - Zijn moeder had regelmatig een visje uitgegooid. Of ze niet wilden trouwen? Moeder Heemskerk was er wel aan toe om al haar taken binnen het taxibedrijf over te dragen aan haar schoondochter in spe Bep Boot. Dan kon haar zoon Thijs samen met zijn broer de taken van hun vader overnemen. 

door Marlien van Leeuwen

Destijds hadden maar weinig mensen een auto. Ritjes naar het ziekenhuis in Gouda werden steevast door het enige taxibedrijf van het dorp gereden. Naast de taxi’s verzorgde het bedrijf Heemskerk ook het rouw- en trouwvervoer en reed de enige ambulance in de omgeving. Bij Heemskerk kon je ook tanken en auto’s kopen. Het was dus wel begrijpelijk dat moeder Heemskerk het jonge paar aanspoorde om te trouwen en het spul over te nemen.

Aan de keukentafel vertellen Bep (83) en Thijs (84) Heemskerk-Boot enthousiast over hun leven samen. Beide kwamen uit een ondernemersgezin. Thijs van de taxi’s en Bep was er een van slager Boot uit de Kerkstraat. Bep: “Tijdens de bevalling van wat mijn ouders dachten het vierde kind, bleek er nog één te komen. En dat was ik.” “En dat geluk had ik,” vult Thijs lachend aan, “anders had ik niks gehad.” Bep vertelt dat haar moeder regelmatig ziek was. “Dan was ik degene die meehielp in de slagerij. Mijn vader had een rijbewijs, maar geen auto. Als we ergens op visite gingen, dan huurden hij een auto bij Heemskerk. Met mijn 18e heb ik mijn rijbewijs in één keer gehaald.” Bep was weg van auto’s en als er eentje gehuurd moest worden, dan was zij degene die dat ging doen.

Broer Jan (Heemskerk) runde de autorijschool. Bep is één keer met haar rij-instructeur naar het Oranje Feest bij Avifauna gegaan. Het volgende feest ging ze samen met Thijs en dat is altijd zo gebleven. Of zoals Thijs grapt: “Ik heb het warme vlees uit de slagerij gehaald.” 

Ambulancebroeder zonder diploma

Als 15-jarige hielp Thijs zijn vader al met het tillen van patiënten op de brancard. Als het druk was bij de Eerste Hulp bij het Goudse ziekenhuis, dan hielp hij ook even de patiënt op bed te tillen. Toen Thijs zelf de chauffeur van de ambulance was, zat Bep naast de patiënt om die gerust te stellen. Bep: “Iedereen is bang in de ziekenwagen, dan hield ik ze aan de praat en waren ze er al, voor ze het doorhadden. Het mooiste waren de vrouwen die net bevallen waren. De kraamvrouw op de brancard en Bep met de baby in de armen. Thuis stond de kersverse vader al met het fototoestel te wachten. Dat was gemeengoed, alleen de vrouw ging naar het ziekenhuis als de bevalling thuis niet wilde vlotten.”

Tot 1982 kon je nog ambulancebroeder zijn zonder diploma. Dat was ook het moment dat ze stopten met het rijden van de ambulance, wat de artsen heel jammer vonden; de opvolgers waren minder stipt en behulpzaam. 

24/7

Het taxibedrijf ging de hele week, dag en nacht door. Op zondag werden alle kerkgangers vervoerd. De katholieke mis begon als eerste, daarna de gereformeerde kerk en als laatste begon de dienst van de dorpskerk. Ze moesten altijd bereikbaar zijn, waardoor ze altijd ‘aan’ stonden. Ze wasten de auto’s ook. Bep vond dat een heerlijk klusje om te doen: “Ik heb er honderden gewassen. Hoe smeriger, hoe fijner ik het vond.”

De waarschuwingen die zijn hart Thijs gaf, negeerde hij vanwege het werk. In september 1985 zijn ze gestopt. Thijs: “We hebben eerst twee weken niets gedaan. Daarna hebben we twee fietsen gekocht en zijn we gaan fietsen. Niet veel later zijn we een autowasserette begonnen aan de Zuidzijde.” Ze hebben altijd goed samen kunnen werken en ze zijn elkaar nog lang niet zat! De verhalen van al die taxi- en ambulanceritten zijn eindeloos. De ene anekdote na de ander rolt over tafel, aangevuld met de kentekennummers die bij de desbetreffende auto’s hoorden. Er wordt zelfs een fotoboek gepakt, want de auto’s zijn zo mooi, die moeten echt even geshowd worden. Die van de foto is de FX-46-51, waarmee ze een week na hun trouwen een klant naar Luxemburg hebben gereden. Ze bekijken de foto alsof ze hem voor het eerst zien, zó mooi die auto!

Feestje

In 1967 werd hun dochter Edith geboren en het jaar daarna kwam Martin op de wereld. Inmiddels hebben ook zij kinderen gekregen en zijn Bep en Thijs de trotse grootouders van vier kleinkinderen. Met elkaar vieren Thijs en Bep eind mei hun 60-jarige huwelijk.

Advertentie

Categorieën