De bijzonder reis van een poeziëalbum
Algemeen Kijk op KunstBODEGRAVEN – Het eerste versje wat in het poëziealbum van de 14-jarige Emmy, de moeder van Anneke van den Broeke, werd geschreven was op 1 januari 1923. Een eeuw later is dit album met rijmpjes, tekeningen en persoonlijke herinneringen een uniek aandenken. Voor Anneke het bewijs dat “het écht gebeurd is”. Ze neemt ons mee in de indrukwekkende reis van dit boekje.
door Antoinette Riekert
“Toen mijn ouders in Nederlands-Indië gingen wonen nam mijn moeder ook haar poëziealbum mee. Naast versjes werden er ook bloemetjes ingeplakt die ze voor haar verjaardag had gekregen. Bij mijn geboorte in 1940 legde ze een babyboek aan waarin ze mijn ontwikkeling nauwkeurig beschreef. 2 jaar later veranderde ons leven compleet.” Vanwege de Japanse bezetting werden Anneke en haar moeder vastgezet in kampen op Java. “Haar twee schatten, mijn babyboek en poëziealbum, had ze meegenomen.”
De toon van het boekje veranderde. Ondanks dat er in het kamp niet geschreven mocht worden, tekende een vriendin hierin een ABC op: “L is de Liefde, die is zoek, met verlof en de V is de Vrede, dan kunnen we gaan.” “De wanhoop spreekt eruit,” zegt Anneke. “Een tekening laat zien hoe ons plekje in het kamp er uitzag. Mijn moeder probeerde het gezellig te maken.” Na de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki staakte Japan de strijd. De kampen, waar mensen onder onmenselijke omstandigheden vastzaten, werden bevrijd.
“Bij terugkomst in Nederland werd het album in een doos met herinneringen weggestopt. Over die tijd werd niet meer gesproken, we moesten vooruit en vooral flink zijn,” vertelt Anneke. Na het overlijden van haar moeder vond ze deze herinneringsdoos en keek met andere ogen naar de inhoud. De vastgelegde feiten in het poëziealbum geven haar niet alleen een beeld van die tijd, maar ook de bevestiging dat het écht gebeurd is.
